Podróżowanie z psem

Wsparcie farmakologiczne

Jak wspomniano powyżej, najważniejsze jest rozpoznanie różnicowe problemu, z jakim pojawia się w gabinecie weterynaryjnym opiekun wraz ze swoim psem. Przede wszystkim lekarz weterynarii powinien przeprowadzić dokładny wywiad i dowiedzieć się, co jest prawdziwym powodem problemu lokomocyjnego zwierzęcia.

Pytania, które powinny się pojawić w jego trakcie, umożliwiają postawienie diagnozy i dobranie ewentualnych leków i terapii.

Należy dopytać:

• Jakie objawy zauważył opiekun w trakcie kontaktu psa z samochodem?
• Czy zwierzę chętnie wchodzi do auta?
• Czy zwierzę wykazuje ból, nudności lub dyskomfort fizyczny, a może jest to objaw strachu i zaburzenia lękowego?
• Czy lęk lokomocyjny pojawił się nagle i nastąpiła gwałtowna zmiana w jego przejawach?
• Czy jest to z problem, który trwa od chwili pojawienia się psa w nowym środowisku?
• W jakich warunkach przebywał pies przed zjawieniem się w nowym domu?

Konsekwencją wywiadu w trakcie wizyty lekarsko-weterynaryjnej jest dokładne badanie kliniczne. Trzeba pamiętać, że opisywane przez opiekuna zachowania jego pupila mogą być objawem jakiegoś problemu zdrowotnego.

Jakie leczenie wprowadzić u psa z choroba lokomocyjną?

W przypadku rozpoznania choroby lokomocyjnej należy wprowadzić leczenie farmakologiczne. Stosuje się leki przeciwhistaminowe lub przeciwwymiotne.

Leki przeciwhistaminowe działają ośrodkowo, ale nie bezpośrednio na ośrodek wymiotny. Są skuteczne w zwalczaniu nudności związanych z transportem oraz powodowanych przez substancje drażniące znajdujące się w żołądku.

• Difenhydramina i jej pochodne działają na strefę chemorecepcyjną ośrodka wymiotnego i część przedsionkową ucha wewnętrznego.
• Aviomarin – dawkowanie 4-5-8 mg/kg m.c., p.o. na 30 minut przed planowanym transportem. Działanie przeciwwymiotne leku trwa 4-6 godzin i towarzyszy mu lekka sedacja. Lek ten jest niezarejestrowany do stosowania dla zwierząt, o czym przed podaniem go psu lekarz weterynarii powinien poinformować klienta.
• Maropitant to antagonista receptora neurokininowego NK1, który przeciwdziała wymiotnemu działaniu substancji P, wiążącej się z receptorami ośrodka wymiotnego i skutecznie zapobiega lub znosi wymioty powodowane działaniem ośrodkowym lub obwodowym różnych substancji. Maropitant (Cerenia) – dawka dla psów przy chorobie lokomocyjnej jest wyższa od dawki przeciwwymiotnej i wynosi 8 mg/kg m.c. p.o. na 2 godziny przed podróżą, powtarza się co 24 godziny, przez maksymalnie dwa dni z rzędu. Na godzinę przed podaniem leku nie podaje się pokarmu. Unika się pokarmów wysokotłuszczowych. Forma iniekcyjna nie jest przeznaczona do zapobiegania wymiotom w chorobie lokomocyjnej psów. Lek jest zarejestrowany do stosowania u zwierząt.