Błędy przedlaboratoryjne w praktyce technika weterynarii

Mocz

Mocz do badań powinien być pobierany rano. Ograniczenie podaży zwierzęciu wody na 8-10 godzin przed pobraniem materiału pozwala na dokładniejsze określenie ciężaru właściwego moczu, a tym samym ocenę zdolności zagęszczania moczu w kanalikach nerkowych. Zależne od spożytego wcześniej pokarmu jest również pH moczu. Mocz do badań najlepiej pobierać na drodze cystocentezy, szczególnie w przypadku badań mikrobiologicznych.

Materiał należy pobierać do specjalnie do tego przeznaczonych pojemników oraz niezwłocznie przekazać do laboratorium, tak, by został w możliwie najkrótszym czasie poddany analizie (najlepiej w ciągu godziny). Jeżeli jednak nie jest to możliwe, należy go umieścić w lodówce (+ 4 stopnie). Zbyt długie przechowywanie moczu może doprowadzić do namnażania się bakterii, zmian komórek widniejących w osadzie czy też tworzenia kryształków, co istotnie pomniejsza wartość kliniczną takiego wyniku badania.

Wymazy do badań mikrobiologicznych

Pobranie wymazu z miejsca objętego procesem chorobowym tła infekcyjnego jest uzasadnione przed wdrożeniem antybiotykoterapii. Na skierowaniu należy zaznaczyć, czy pacjent, od którego pobierano materiał, jest w trakcie leczenia środkami o działaniu bójczym lub statycznym w stosunku do drobnoustrojów. Przed pobraniem wymazu ze skóry okolicę należy ogolić i oczyścić roztworem soli fizjologicznej. Absolutnie nie należy stosować środków dezynfekcyjnych. Pobranego materiału nie należy umieszczać w temperaturze chłodniczej, ponieważ może to spowodować hamowanie wzrostu drobnoustrojów.

W przypadku zmian głębokich czy też wymazów z płynu stawowego częstym błędem jest nieuwzględnienie potencjalnego występowania bakterii anaerobowych, tj, beztlenowych. Warto dodatkowo pobrać materiał za pomocą wymazówki z podłożem zawierającym węgiel aktywowany.