Powikłania w leczeniu złamań przedramienia u psów ras miniaturowych

Złamania przedramienia u psów ras miniaturowych zazwyczaj dotyczą dalszego odcinka trzonu kości promieniowej i łokciowej. Odcinkiem głównie objętym chorobą jest obszar od połowy do ¹/₃ dalszej długości trzonu kości (5). Boudrieau i in. (2003) stwierdzili, że złamania tego typu u psów stanowić mogą nawet 18% wszystkich złamań u tego gatunku. Częstotliwość złamań u psów ras miniaturowych jest jeszcze większa. Sugeruje się występowanie czynników biomechanicznych powodowanych przez małą zdolność przenoszenia obciążeń przez dalszą część kości promieniowej (2).

Dane z wywiadu mówiące o okoliczności wystąpienia złamania tego typu najczęściej opisują moment zeskoczenia z kolan czy mebli lub upadku z niedużej wysokości. Zazwyczaj są to złamania niskoenergetyczne z dwoma odłamami. U psów ras większych złamania przedramienia częściej są wieloodłamowe i bardziej skomplikowane. Z kolei u ras miniaturowych przebieg szczeliny złamania jest zazwyczaj poprzeczny lub nieznacznie skośny. Taki typ złamań stanowi ponad 90% złamań przedramienia u psów ras miniaturowych (4).

Leczenie złamań przedramienia u psów ras miniaturowych

Możliwości leczenia złamań przedramienia u psów ras miniaturowych są bardzo ograniczone. Leczenie zachowawcze w postaci stabilizacji opatrunkiem zewnętrznym cechuje się bardzo dużą liczbą poważnych powikłań z brakiem zrostu włącznie. Liczba powikłań może sięgać nawet 80% wszystkich przypadków złamań przedramienia u psów ras miniaturowych leczonych opatrunkiem zewnętrznym (7). Leczenie złamań przedramienia u psów miniaturowych z użyciem gwoździa śródszpikowego jest także obarczone znacznym odsetkiem powikłań, w tym powikłań ciężkich.

Ten materiał dostępny jest tylko dla użytkowników
którzy są subskrybentami naszego portalu.

Wybierz pakiet subskrypcji dla siebie
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!

Wybierz subskrypcję

Masz aktywną subskrypcję?

Zaloguj się

Nie masz jeszcze konta w serwisie? Dołącz do nas