Tyreoidektomia – nadczynność tarczycy – rozwiązanie chirurgiczne

Bezwzględne wskazania do terapii radiojodem i odstąpienia od tyreoidektomii u kotów z hipertyreozą

Potwierdzenie występowania ognisk zwiększonego wychwytu technetu podczas badania scyntygraficznego – obraz taki sugeruje obecność przerzutów – w takich przypadkach konieczne jest zastosowanie terapii ogólnej po zabiegu chirurgicznym obustronnego usunięcia tarczycy, aby nie doszło do nawrotów – może być to wynikiem obecności metastaz lub wznowy po niedokładnym usunięciu tkanki gruczołowej.

Najmniej inwazyjnym oraz najtańszym rozwiązaniem bez wątpienia pozostaje terapia farmakologiczna polegająca na blokowaniu peroksydazy tarczycowej, co skutkuje hamowaniem syntezy hormonów – jednak nie powoduje ona zahamowania wzrostu tkanki gruczołowej. Innym problemem pozostają efekty uboczne stosowania leków, np. hematologiczne w postaci:

• leukopenii,
• niedokrwistości,
• trombocytopenii,
• zaburzeń żołądkowo-jelitowych,
• hepatopatii.

Jeszcze innym problemem jest ich ciągłe podawanie i różna biodostępność w zależności od dodatkowych procesów upośledzających prawidłowy metabolizm lub brak odpowiedzi na leczenie przy wciąż wzrastających stężeniach T4 i dawkach leków skutkujących pogorszeniem objawów klinicznych.

Jednym z rozwiązań, na które decyduje się część właścicieli, jest chirurgiczne usunięcie chorobowo zmienionej tarczycy (odległość i koszty związane z leczeniem kota zgodnie z wytycznymi wciąż pozostają poza zasięgiem wielu właścicieli, dlatego warto poruszyć z nimi kwestie tyroidektomii).

Największe wyzwanie dotyczące leczenia chirurgicznego polega na multidyscyplinarnym podejściu do diagnostyki, opieki przed- oraz pooperacyjnej w długofalowym okresie.

Pacjenci bardzo często borykają się z dodatkowymi problemami, które mogą być maskowane hipertyreozą – najważniejsza w tym aspekcie wydaje się ocena funkcjonowania nerek, dlatego każdy pacjent przed planowanym zabiegiem tyroidektomii powinien mieć wykonane:

• badania krwi z jonogramem,
• dokładne badanie USG jamy brzusznej,
• RTG klatki piersiowej,
• badanie moczu,
• badanie echo serca, które niejednokrotnie może wykazać tzw. pseudohipertrofię mięśnia sercowego,
• pomiar ciśnienia krwi.

Dodatkowym, niezwykle cennym z punktu widzenia diagnostycznego badaniem jest badanie angio-TK, które w przypadku decyzji o leczeniu radiojodem powinno być zamienione na MRI ze względu na okres 4-6 tyg. karencji, po którym można spodziewać się reakcji na radioizotop jodu po zastosowaniu środków kontrastowych. Przed zabiegiem chirurgicznym wskazane jest podanie leków przeciwtarczycowych – z wyboru metamizol w okresie 2 do 4 tygodni przed planowaną interwencją chirurgiczną w celu osiągnięcia stabilizacji stężenia hormonów tarczycy oraz oceny funkcji nerek w stanie eutyreozy.

Przy stwierdzeniu znacznej, utrzymującej się tachykardii, liczne źródła wskazują na zastosowanie β-blokerów w postaci atenololu 1 mg/kg m.c. co 12-24 h do stabilizacji przed zabiegiem chirurgicznym, po usunięciu jednego płata obserwowana jest przejściowa niedoczynność tarczycy trwająca około 1-3 miesięcy. Po usunięciu obu wskazana jest suplementacja hormonów tarczycy.