Ostre uszkodzenie nerek – patogeneza i możliwości wczesnej diagnostyki

Ostre uszkodzenie nerek (ang. acute kidney injury, AKI)

Stanowi ono zespół zaburzeń związanych z nagłym uszkodzeniem miąższu tego narządu i upośledzeniem jego czynności. Proces ten najczęściej spowodowany jest gwałtownym niedokrwieniem, zatruciem lub czynnikami zakaźnymi (2). Do niedawna, w celu opisania tych zaburzeń, używano określenia ostra niewydolność nerek – ARF (ang. acute renal failure), ale obecnie, ze względu na pojawianie się w przebiegu tego zaburzenia uszkodzeń miąższu nerek, wprowadzono bardziej pojemne pojęcie – ostre uszkodzenie nerek. W praktyce klinicznej często (choć nieprawidłowo) pojęcia AKI i ARF są stosowane wymiennie.

Czynniki ryzyka AKI

W patogenezie AKI najbardziej istotne jest ostre niedokrwienie, ponieważ nerki, a zwłaszcza kora i zewnętrzna część rdzenia, otrzymują około 20% pojemności minutowej serca, czyli w stosunku do swojej masy najwięcej ze wszystkich narządów (2). Hipowolemia nie tylko zmniejsza perfuzję nerkową, ale także zmniejsza objętość dystrybucji leków nefrotoksycznych, co powoduje zmniejszenie przepływu kanalikowego i zwiększenie reabsorpcji kanalikowej tych leków (2). Do czynników zwiększających ryzyko wystąpienia AKI należą również:

• odwodnienie – badania przeprowadzone u ludzi wskazują, że zmniejszenie objętości krążącego płynu zwiększa ryzyko pojawienia się AKI nawet 10-krotnie (2),
• istniejąca wcześniej choroba nerek,
• zaawansowany wiek – ze względu na zmianę farmakokinetyki leków potencjalnie nefrotoksycznych (inhibitory ACE, diuretyki, NPLZ) i zmniejszenie zdolności do kompensacji wpływu czynników [...]

Ten materiał dostępny jest tylko dla użytkowników
którzy są subskrybentami naszego portalu.

Wybierz pakiet subskrypcji dla siebie
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!

Wybierz subskrypcję

Masz aktywną subskrypcję?

Zaloguj się

Nie masz jeszcze konta w serwisie? Dołącz do nas