Czystość narzędzi operacyjnych. Jak właściwie przygotować narzędzia do sterylizacji? Myjki ultradźwiękowe

Myjki ultradźwiękowe – właściwości, które decydują o ich użyteczności i popularności

Myjki, zwane także łaźniami, są najpopularniejszym urządzeniem czyszczącym w stomatologii, medycynie, kosmetologii, laboratoriach, a coraz częściej w weterynarii. Gwarantują najwyższą jakość mycia w dość krótkim czasie, krótszym niż mycie ręczne, natryskowe lub inne. Zapobiegają również uszkodzeniom mechanicznym delikatnych i skomplikowanych narzędzi. Jednocześnie są to urządzenia bardzo dokładne. Stosowanie ich wymaga minimalnego nadzoru i może być wykonywane przez niewykwalifikowany personel.

Myjki ultradźwiękowe zbudowane są z wanny i obudowy ze stali szlachetnej, mają pokrywkę, wygodne uchwyty, często też układ czasowy umożliwiający samoczynne wyłączenie generatora po upływie zadanego czasu oraz regulator temperatury. Do wanny należy wlać 1-3-proc. roztwór wodny środka czyszczącego przeznaczonego do użycia w myjkach ultradźwiękowych (zawsze należy sporządzać roztwór według zaleceń producenta urządzenia, a także zgodnie z etykietą środka myjącego).

Dla lekarza weterynarii wystarczająca jest myjka o pojemności 6 litrów. Ponadto wiele z nich ma regulację częstotliwości drgań i mocy oraz funkcje homogenizacji i odgazowania.

Mechanizm działania polega na tym, że prąd wysokiej częstotliwości z generatora mocy jest dostarczany do przetwornika ultradźwięków, którego elementem roboczym są dwie płytki piezoceramiczne. Przetwornik jest przymocowany do dna lub ściany wanny i powoduje drgania, które są przenoszone do cieczy myjącej. W płynie ultradźwiękowym natężenie dźwięku rośnie, co wytwarza ujemne ciśnienie. Rozdziela ono płyn, tworząc tysiące kawitacji. Kiedy następnie napotykają one fale dźwiękowe, zaczynają wibrować. Wibracja prowadzi do ich rozszerzania, aż staną się niestabilne i implodują.