Długoterminowe leczenie z użyciem przeciwciał monoklonalnych

Długoterminowe leczenie z użyciem przeciwciał monoklonalnych w przebiegu atopowego zapalenia skóry u psów

Atopowe zapalenie skóry (AZS) u psów zostało rozpoznane w latach 40. XX wieku (21), a jego definicję jako choroby IgE-zależnej o podłożu genetycznym ustalono w 2001 roku (16). Do czynników wywołujących objawy AZS zalicza się alergeny środowiskowe, takie jak: pyłki roślin, roztocza kurzu domowego, pleśnie oraz owady (16). Ocenia się, że choroba dotyka od 3% do 15% populacji psów, choć dane te mogą być niedoszacowane z powodu ograniczeń diagnostycznych. AZS najczęściej rozwija się u młodych psów – między 6. miesiącem a 3. rokiem życia (19). Rasy szczególnie predysponowane to m.in. labrador retriever, west highland white terrier czy owczarek niemiecki (13). AZS ma charakter przewlekły i nawrotowy. Jego rozwój wiąże się zarówno z defektami bariery naskórkowej, jak i z zaburzeniami układu immunologicznego. W skórze psów z AZS obserwuje się zmniejszoną zawartość ceramidów oraz zaburzenia metabolizmu filagryny, co prowadzi do zwiększonej przezskórnej utraty wody i ułatwia przenikanie alergenów (8). Kluczową rolę w patogenezie odgrywają cytokiny, szczególnie interleukiny IL-4, IL-13 i IL-31 (1). IL-4 i IL-13 odpowiadają za stymulację odpowiedzi limfocytów Th2 i produkcję IgE, natomiast IL-31 jest głównym mediatorem świądu. Dodatkowo aktywacja receptorów Toll-like (TLR) oraz proteaz-2 w keratynocytach intensyfikuje reakcje zapalne. W fazie przewlekłej choroby w zmianach skórnych obecne są limfocyty T, zarówno CD4, jak i CD8 (11).

Objawy kliniczne obejmują rumień, świąd, łysienie, nadmierne złuszczanie naskórka, zapalenie ucha zewnętrznego oraz wtórne [...]

Ten materiał dostępny jest tylko dla użytkowników
którzy są subskrybentami naszego portalu.

Wybierz pakiet subskrypcji dla siebie
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!

Wybierz subskrypcję

Masz aktywną subskrypcję?

Zaloguj się

Nie masz jeszcze konta w serwisie? Dołącz do nas