Wyłysienia niezapalne tła genetycznego u psów – predyspozycje rasowe

Alopecia X

Najczęściej spotykana u ras „nordyckich”, chow chow, husky syberyjski, pomeranian, samojed, szpic, alaskan malamutów, a także u pudli i bulterierów. Dlatego czasami nazywana jest „dysplazją mieszków włosowych ras północnych”. Patomechanizm nie jest poznany, prawdopodobnie to niewłaściwy poziom hormonów (wzrostu, nadnerczy czy płciowych) odpowiada za objawy choroby. Jak zauważono, choroba wykazuje silną predylekcję rasową, przypuszcza się, że jest dziedziczona genetycznie. Chorują psy dorosłe, zwykle między 2. a 5. rokiem życia, nie wykazuje się związku z płcią, także u osobników kastrowanych. Zmiany najczęściej występują w obrębie głowy, szyi, boków ciała, grzbietu i okolicy lędźwiowej oraz tylnej powierzchni ud. Oprócz utraty włosa obserwowana jest także hiperpigmentacja skóry (3, 7, 11, 14, 33).

Podsumowanie

Większość ww. chorób ma charakter kosmetyczny. W rozpoznaniu trzeba uwzględnić zarówno rasę, wiek, symetryczność zmian, zaś należy wykluczyć choroby podobnie przebiegające oraz ocenić mikroskopowo włosy z różnych okolic (trichoskopia), wreszcie ostateczne i rozstrzygające jest badanie histopatologiczne. Leczenie jest zazwyczaj mało skuteczne lub nie dochodzi do poprawy klinicznej mimo długiego leczenia. Kluczowe w tych przypadkach jest podnoszenie świadomości właścicieli dotyczących pielęgnacji oraz zalecenie nierozmnażania danych osobników, a także leczenie wtórnych zakażeń skóry.