Zespół pozostawionego jajnika (ORS)

Kastracja samic jest najpowszechniejszym zabiegiem chirurgicznym w praktyce weterynaryjnej. Zapobiega występowaniu rui, ciąży, nowotworów jajników, gruczołów sutkowych i pochwy oraz ropomacicza, ma na celu ustabilizowanie pewnych zaburzeń endokrynologicznych, takich jak cukrzyca (1). Badania naukowe wskazują, że suki i kotki poddane owariektomii lub owariohisterektomii żyją dłużej od zwierząt, które nie zostały poddane gonadektomii (2). Częstym i szeroko opisywanym w literaturze weterynaryjnej powikłaniem tego zabiegu jest zespół pozostawionego jajnika (ang. ovarian remnant syndrome – ORS). ORS stanowi 17-43% powikłań po owariohisterektomii (3-5).

Pozostawiona tkanka nie traci czynności funkcjonalnej i wydzielniczej, a co za tym idzie – zabieg chirurgiczny nie spełnia swojej profilaktycznej roli (6-8). ORS budzi wiele kontrowersji w praktyce weterynaryjnej. Według Kodeksu cywilnego zlecenie kastracji, czyli całkowitego usunięcia gruczołów płciowych, które ma spowodować ustanie funkcji rozrodczych i endokrynnych, jest umową o dzieło (9). Po operacji powinny zostać nieodwracalnie zniesione zarówno zdolność do rozmnażania, jak i sposoby zachowania zależne od jajnikowych steroidów płciowych. W przypadku nieprawidłowo przeprowadzonej kastracji wymienione cele nie zostają osiągnięte, a właściciel suki lub kotki może się domagać ponownego zabiegu lub zwrotu poniesionych kosztów.

Pozostawiona tkanka jajnikowa może wpływać na jakość życia, a także skrócić długość życia zwierzęcia, ponieważ wykazuje predyspozycje do tworzenia torbieli pęcherzykowych lub guzów ziarnistych. Obie zmiany powodują ciągłą produkcję estrogenów i często prowadzą do nowotworzenia listwy mlecznej.

Etiologia

Ten materiał dostępny jest tylko dla użytkowników
którzy są subskrybentami naszego portalu.

Wybierz pakiet subskrypcji dla siebie
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!

Wybierz subskrypcję

Masz aktywną subskrypcję?

Zaloguj się

Nie masz jeszcze konta w serwisie? Dołącz do nas