Inwazje pasożytów

Inwazje pasożytnicze stanowią ciągle zagrożenie dla zdrowia, a w niektórych przypadkach także życia zwierząt i ludzi. W skrajnych przypadkach notuje się upadki całych stad czy hodowli. Zwierzęta są także wektorem pasożytów groźnych dla człowieka.

W praktyce spotyka się najczęściej przypadki umiarkowanej inwazji, ale nawet taki stan odbija się niekorzystnie na stanie zdrowia pacjenta. Chore zwierzęta chudną, ich sierść staje się matowa, zaś one same wykazują różnego stopnia osłabienie, co przekłada się na zwiększoną podatność na inne choroby.

Choroby pasożytnicze można podzielić na dwie grupy. Są to endoparazytozy, a więc inwazje pasożytów wewnętrznych (endopasożytów), i egzoparazytozy, czyli inwazje pasożytów zewnętrznych (egzopasożytów). Do endopasożytów zaliczamy takie organizmy jak: tasiemce, nicienie, przywry, zaś do egzopasożytów – owady (np.: pchły, gzy, wszy, wszoły, pluskwy), pajęczaki (np. świerzbowce, nużeńce). Do osobnej grupy zagrożeń zaliczane są inwazje pierwotniaków (np.: Eimeria spp., Babesia canis, Encephalitozoon cuniculi).

Inwazja

Jak wspominano, inwazje pasożytnicze prowadzą do osłabienia zaatakowanego ustroju. Dzieje się tak na skutek powstawania mechanicznych uszkodzeń tkanek spowodowanych bytnością obcych organizmów, swoistego „objadania” gospodarza z cennych składników pokarmowych czy zaburzeń w funkcjonowaniu układu immunologicznego, co m.in. zwiększa podatność na choroby zakaźne oraz zmniejsza skuteczność szczepień ochronnych. Z tego też powodu należy immunizować wyłącznie zwierzęta odrobaczone. W skrajnych wypadkach wycieńczenie zaatakowanego organizmu jest tak wielkie, że prowadzi do ronień i upadków. Uszkodzone tkanki są bramą wejścia dla chorobotwórczych mikroorganizmów. Silne inwazje pasożytów wewnętrznych mogą powodować w skrajnych wypadkach niedrożność, martwicę lub perforację odcinków jelit. Nie bez znaczenia jest oczywiście fakt podatności ludzi na zakażenie niektórymi pasożytami zwierząt, co powinno budzić uzasadniony niepokój ich właścicieli. Warto wyraźnie zaznaczyć, że chore zwierzę staje się siewcą jaj i innych form rozwojowych pasożytów, czemu sprzyjają nieprawdopodobna płodność tych organizmów i wytrzymałość na czynniki środowiskowe ich form inwazyjnych.