Migotanie przedsionków – od objawów do rozpoznania

Migotanie przedsionków (AF, ang. atrial fibrillation) charakteryzuje się bardzo wysoką częstością aktywności elektrycznej przedsionków 350-600/min bez ich następowej pracy mechanicznej, czyli skurczu (1). Ze względu na czas trwania AF dzieli się na:

• samoograniczające się, napadowe,
• utrwalone, mogące ulegać kardiowersji na skutek działania bodźca elektrycznego bądź farmakoterapii, oraz
• stałe, niereagujące na próby kardiowersji (zarówno elektrycznej, jak i farmakologicznej).

Przyczyn migotania przedsionków jest wiele, od chorób organicznych mięśnia sercowego mogących skutkować poszerzeniem jam serca (choroba zwyrodnieniowa zastawki mitralnej, kardiomiopatia rozstrzeniowa, zapalenie mięśnia sercowego, wady wrodzone) poprzez zaburzenia metaboliczne, jonowe np. hipokaliemia, hipomagnezemia, niedobory witaminowe, np. wit. D (3), a na czynnikach jatrogennych kończąc (sedacja, podanie opioidów). Najczęściej w praktyce klinicznej spotyka się AF u psów ras średnich i dużych w związku poszerzeniem przedsionka. Szczególnie predysponowane są rasy olbrzymie, takie jak dog niemiecki, berneński pies pasterski czy nowofunland, u których AF może być zaburzeniem pierwotnym (izolowanym), AF rozwija się u nich bez możliwej do identyfikacji choroby organicznej mięśnia sercowego. U kotów z kolei AF najczęściej wynika z poszerzenia przedsionka wtórnie do kardiomiopatii, niezależnie od jej charakteru (1).

Objawy

Klinicznie u pacjentów dotkniętych AF nie stwierdza się charakterystycznych objawów. Może być to zarówno pacjent bezobjawowy, jak i w stanie ciężkim, wymagający intensywnej hospitalizacji. W dużej mierze widoczne [...]

Ten materiał dostępny jest tylko dla użytkowników
którzy są subskrybentami naszego portalu.

Wybierz pakiet subskrypcji dla siebie
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!

Wybierz subskrypcję

Masz aktywną subskrypcję?

Zaloguj się

Nie masz jeszcze konta w serwisie? Dołącz do nas