Najczęściej diagnozowane dermatozy ektopasożytnicze psów

Świerzb uszny

Otodectes cynotis pasożytuje na skórze małżowin usznych oraz w zewnętrznym kanale słuchowym. Zdecydowanie częściej diagnozowany u kotów, lecz może również powodować infestację u psów. Najczęściej choroba występuje u zwierząt młodych lub chorych czy zaniedbanych.

Objawy kliniczne to przede wszystkim gromadzenie się dużej ilości ciemnej, suchej wydzieliny w zewnętrznych kanałach słuchowych. Zarażenie najczęściej jest obustronne, ale w początkowych fazach choroby może dotyczyć wyłącznie jednego ucha.

Wydzielina czasem może zawierać więcej woszczyny, a przy długotrwałym procesie zapalnym mogą wystąpić powikłania w postaci ropnego zapalenia lub obecności innych patogenów (drożdżaki, bakterie). Z tego powodu zawsze należy wykonać badanie cytologiczne, aby rozpoznać ewentualne wtórne zakażenia i podjąć właściwe leczenie. Świąd jest zwykle bardzo intensywny, co prowadzi do drapania okolic uszu przez zwierzęta, a w konsekwencji samouszkodzeń małżowiny usznej i jej okolicy z możliwością rozwinięcia się wtórnych zakażeń.

Można obserwować samouszkodzenia, strupy, przeczosy, wyłysienia. Intensywne postrząsanie głową może prowadzić do powstania krwiaków małżowiny usznej. Co ciekawe, w zaawansowanych przypadkach świerzbowiec może lokalizować się również w innych miejscach ciała. Diagnoza stawiana jest na podstawie badania otoskopowego oraz badania mikroskopowego woszczyny (wykazanie osobników dorosłych i/lub jaj).

Leczenie polega na usuwaniu zalegającej wydzieliny równocześnie z eliminacją pasożytów oraz leczeniem ewentualnych powikłań. Obecnie na rynku leków weterynaryjnych dostępne są preparaty do stosowania miejscowego w zewnętrznym kanale słuchowym oraz preparaty typu spot on. Leki zawierają między innymi iwermektynę, permetrynę oraz selamektynę i moksydektynę.