Najczęściej diagnozowane dermatozy ektopasożytnicze psów

Cheyletieloza

Cheyletieloza, zwana również „łupieżem wędrującym”, jest chorobą skóry wywoływaną przez roztocza z rodzaju Cheyletiella. U psa występuje gatunek Cheyletiella yasguri. Pasożyty bytują na skórze owłosionej zwierząt, możliwe jest zarażenie ludzi. Co interesujące, żywią się nie tylko łuskami skóry, ale mogą również zachowywać się jak drapieżnik w stosunku do innych roztoczy, np. kurzu. W związku z tym cechuje je długi czas przeżycia poza żywicielem, bo nawet do 6 tygodni.

Cały cykl rozwojowy odbywa się na żywicielu, a jaja przyklejane są do włosów. Nie jest to często rozpoznawana choroba, jednak w opinii autorów często pomijana w diagnostyce różnicowej mimo dość prostych testów diagnostycznych. Choroba występuje również u kotów, królików oraz ludzi, dość łatwo szerzy się w środowisku oraz między gatunkami. Wśród psów częściej diagnozowana jest u małych ras z długim włosem.

Objawy kliniczne związane są ściśle z bytowaniem pasożyta na skórze. Zwykle jest to nadmierne łuszczenie naskórka, co powoduje, że sierść pokryta jest łupieżem. Świąd jest obecny, ale o różnej intensywności.

Pozostałe objawy dermatologiczne będą wynikały z jego nasilenia i mogą to być grudki, rumień, łuski, samouszkodzenia, czasami obecne jest przerzedzenie włosa, rzadziej wyłysienie.

Zmiany dermatologiczne zwykle ograniczają się do skóry grzbietu i klatki piersiowej, ale nie jest to regułą. Diagnostyka opiera się na danych z wywiadu, objawach klinicznych oraz wykazaniu pasożyta w dodatkowych badaniach dermatologicznych (test z taśmą, wyczesywanie).

Leczenie powinno obejmować wszystkie zwierzęta w domostwie, a właściciel powinien zostać poinformowany o możliwości zarażenia. Należy również wyeliminować pasożyta ze środowiska. Głównym lekiem stosowanym w przypadku cheyleteliozy jest fipronil w oprysku, jak również można zastosować preparaty z selamektyną czy moksydektyną.