Nieprawidłowe postacie neutrofili

Oznaczenie całkowitej liczby leukocytów we krwi jest stałym elementem każdego badania morfologicznego i może wiele powiedzieć o stanie zdrowia zwierzęcia. W przebiegu zakażeń bakteryjnych, nowotworów litych lub chorób rozrostowych układu krwiotwórczego liczba krwinek białych przekracza, niekiedy bardzo znacznie, górną granicę wartości referencyjnych dla danego gatunku. Mówimy wtedy o leukocytozie.

Rola białych krwinek

Niektóre infekcje wirusowe czy procesy powodujące uszkodzenie szpiku kostnego wywołują stan zwany leukopenią. Liczba leukocytów spada wówczas poniżej dolnej granicy zakresu wartości prawidłowych. Niestety na podstawie znajomości całkowitej liczby krwinek białych nie zawsze jesteśmy w stanie ustalić przyczynę, która wywołała chorobę. Cennym uzupełnieniem badania krwi jest leukogram. Tak nazywa się element badania morfologiczego krwi, który informuje nas, jakich komórek we krwi przybyło lub jakich ubyło. Pamiętamy przecież, że leukocyty nie stanowią jednolitej grupy komórek.

Ogólnie, opierając się na wyglądzie białych krwinek w zabarwionym rozmazie krwi, identyfikujemy granulocyty (krwinki mające w cytoplazmie ziarnistości) i agranulocyty (pozbawione ziarnistości).

Do granulocytów należą:

• neutrofile (granulocyty obojętnochłonne),
• eozynofile (granulocyty kwasochłonne)
• bazofile (granulocyty zasadochłonne).

Do agranulocytów zaliczamy monocyty oraz limfocyty, czasem nazywane są one, niezbyt poprawnie, komórkami jednojądrzastymi.

Każda grupa komórek pełni określone funkcje w układzie odpornościowym, dlatego w różnych chorobach liczebność poszczególnych grup może ulegać zmianie. Leukogram pozwala nam także ocenić, czy znajdujące się w krwiobiegu leukocyty są prawidłowe. W artykule tym postaramy się przedstawić nieprawidłowości, jakie mogą wystąpić w morfologii najliczniejszej grupy krwinek białych – neutrofili.

Ocena liczby białych krwinek

Metody analityczne standardowo wykorzystywane w weterynaryjnych laboratoriach diagnostycznych opierają się na zliczaniu i różnicowaniu krwinek białych w rozmazie krwi zabarwionym metodą May-Grünwalda i Giemsy. Tak sporządzony leukogram podaje wartości względne (procentowe) każdej linii komórek. Znając ogólną liczbę leukocytów, łatwo można obliczyć wartości bezwzględne komórek każdej linii (liczba komórek na mikrolitr). W praktyce klinicznej należy brać pod uwagę wartości bezwzględne, ponieważ lepiej charakteryzują one faktyczny stan kliniczny pacjenta.