Opieka anestezjologiczna nad pacjentem kardiologicznym – cz. II

W dużych praktykach weterynaryjnych coraz częściej za prawidłowo wykonane znieczulenie pacjenta do planowanych bądź nagłych zabiegów chirurgicznych oraz do procedur diagnostycznych odpowiadają lekarze weterynarii zajmujący się anestezjologią. Natomiast technicy weterynarii są osobami przygotowującymi pacjentów do zabiegu i do znieczulenia ogólnego.

Podtrzymanie znieczulenia

Podtrzymanie można prowadzić drogą dożylną lub wziewną. Do lekarza należy wybór leku wziewnego, najczęściej stosowane to izofluran lub sewofluran. Technik weterynarii odpowiada za prowadzenie protokołu znieczulania (parametry życiowe, podawane leki, czas i dawka, pozycja pacjenta).

Techniki monitorowania pacjenta

Pomiar liczby oddechów i końcowo-wydechowe stężenie dwutlenku węgla (EtCO₂)

Technik weterynarii sprawdza liczbę oddechów poprzez obserwację i liczenie ruchów klatki piersiowej, worka oddechowego lub poprzez wysłuchiwanie dźwięków oddechowych. Do oceny wentylacji służą również:

• kapnografia,
• kapnometria – pomiar CO₂ w powietrzu końcowo-wydechowym lub bardziej zaawansowane metody, takie jak:
• monitorowanie gazometrii.

Do możliwych powikłań związanych z oddechem należą tachypnoe (przyspieszenie oddychania) lub apnoe (bezdech). W przypadku wystąpienia bezdechu wykonuje się wentylację manualną przy użyciu worka oddechowego lub worka AMBU albo wentylację mechaniczną przy użyciu respiratora.

Kapnografia natomiast pozwala na zmierzenie końcowego – wydechowego stężenia dwutlenku węgla EtCO₂, pozwalające ocenić skuteczność wentylacji i krążenie pacjenta. Kapnometr podłącza się do rurki dotchawiczej, prawidłowa wartość zawiera się w przedziale 35-45 mmHg.