Opieka śród- i pooperacyjna pacjentów z kamicą pęcherza moczowego

Powikłania po cewnikowaniu

Przy cewnikowaniu bardzo ważne jest zachowanie zasad aseptyki. Ze względu na uwarunkowania anatomiczne samice są szczególnie narażone na zakażenia układu moczowego rozwijające się po cewnikowaniu. Przy każdym cewnikowaniu do pęcherza zawlekana jest niewielka ilość bakterii z końcowego odcinka cewki u samców, a u samic z pochwy. Krótka cewka moczowa u samic i zaniedbania przy cewnikowaniu powodują występowanie przejściowych zapaleń bakteryjnych układu moczowego.

Podczas cewnikowania istotne jest używanie odpowiedniej siły przy pokonywaniu barier anatomicznych i przeszkód patologicznych. Zbyt duża siła może doprowadzić do przebicia cewki moczowej, objawia się to nagłym ustąpieniem oporu podczas wprowadzania cewnika, pojawieniem się krwi w cewniku, brakiem spontanicznego wypływu moczu z pęcherza moczowego po umieszczeniu cewnika na odpowiedniej głębokości oraz negatywnym wynikiem próby wstrzyknięcia i aspiracji płynu. Należy także pamiętać, że zbyt głębokie wprowadzenie cewnika może powodować uszkodzenie ściany pęcherza moczowego.

Niebezpieczne jest również wypełnienie cewnika Foleya płynem zawierającym glukozę lub rozpuszczone sole (0,9% NaCl, płyn Ringera, płyn wieloelektrolitowy), gdyż substancje zawarte w płynie mogą wykrystalizować i zablokować otwór spustowy balonika.

Pomimo zachowania zasad aseptyki oraz stosowania zamkniętego systemu zbiórki moczu najczęściej po 5 dniach utrzymywania cewnika w drogach moczowych u większości gatunków zwierząt dochodzi do rozwoju bakteryjnego zapalenia układu moczowego, które nie reaguje na podawane ogólnie lub miejscowo antybiotyki. Dlatego też po usunięciu cewnika zalecane jest wykonanie posiewu moczu i przeprowadzenie celowanej antybiotykoterapii.