Opieka śród- i pooperacyjna pacjentów z kamicą pęcherza moczowego

Postępowanie chirurgiczne

Postępowanie chirurgiczne przeprowadza się, gdy stwierdza się predysponujące do kamicy moczowej zaburzenia anatomiczne, a farmakologiczne rozpuszczenie kamieni jest niemożliwe lub kamienie są na tyle duże, że próby wypłukania ich z moczem z pęcherza mogą doprowadzić do niedrożności cewki.

Cięcia dokonuje się w linii pośrodkowej, tj. w linii białej od spojenia miednicznego do pępka. Postępowanie to powoduje minimalne krwawienie, lecz dosyć powoli następuje zrost rany pooperacyjnej. Wyodrębnia się pęcherz przez umieszczenie pod nim zwilżonych gazików i zakłada szwy zatopione w jego ścianie, aby ułatwić manipulację. Cięcie pęcherza wykonuje się standardowo w grzbietowej ścianie pęcherza (jak najmniejsze, aby usunąć kamienie), z dala od moczowodów, naczyń krwionośnych i cewki moczowej.

Z pęcherza usuwa się mocz poprzez odessanie lub śródoperacyjną cystotocentezę. Należy wyciągnąć kamienie poprzez płukanie i usuwanie łyżeczkami do pęcherza moczowego.

Niewskazane jest używanie łyżeczek kostnych Volkmanna, gdyż mają one ostry brzeg, który może ranić błonę śluzową pęcherza moczowego. U samic przepłukujemy płynem fizjologicznym szyjkę pęcherza moczowego, a u samców cewkę moczową, aby pozbyć się drobnych kamieni i sprawdzić drożność układu moczowego. W trakcie operacji konieczne jest usunięcie ewentualnych zachyłków, obejrzenie błony śluzowej, a następnie zszycie warstwy śluzowej i mięśniowej pęcherza dwoma warstwami wodoszczelnych szwów ciągłych wywijających.

Szwy często penetrują do światła pęcherza moczowego, jeżeli jego ściana jest cienka. Nie powoduje to wytworzenia nowych kamieni, o ile użyto nici monofilamentowych wchłanialnych. Należy sprawdzić szczelność szwów poprzez wprowadzenie przez cewnik płynu fizjologicznego do światła pęcherza. Kamienie usunięte z pęcherza moczowego wysyła się do laboratorium w celu wykonania ich analizy chemicznej. Pozwala to wybrać odpowiednią dietę i zaplanować dalsze leczenie.

Pomoc technika weterynarii w trakcie zabiegu polega na kontroli parametrów CTO i zapisu EKG (mogą pojawić się zaburzenia rytmu serca spowodowane hiperkaliemią). Dodatkowo technik weterynarii powinien wszystkie nieprawidłowości występujące podczas operacji zgłaszać lekarzowi weterynarii wykonującemu zabieg.

Technik jest odpowiedzialny za podawanie w trakcie zabiegu leków takich jak:

• środki przeciwkrwotoczne,
• płyny i leki przeciwbólowe.

Lekarz weterynarii może poprosić też o zmniejszenie lub zwiększenie ilości środka podawanego do anestezji wziewnej. O dawce i rodzaju leków decyduje lekarz weterynarii. Technik jest zobowiązany do podawania lekarzowi potrzebnych w trakcie zabiegu narzędzi oraz materiałów takich jak gaziki czy nici, zawsze z zachowaniem zasad aseptyki.