Spirocerkoza psów – inwazja o potencjale karcynogennym

Pasożytnicze nicienie Spirocerca lupi zaliczane do rzędu Spirurida rodziny Spirocercidae, a według aktualnej taksonomii dostępnej na stronach National Center for Biotechnology Information (NCBI Taxonomy) zostały przeklasyfikowane do rzędu Rhabditida oraz rodziny Thelaziidae. Aktualnie w rodzaju tym opisane są dwa gatunki specyficzne dla psów: lokalizujący się w ścianie przełyku Spirocerca lupi oraz izolowany ze ściany żołądka i sieci lisów rudych Spirocerca vulpis. Najczęściej spotykanym, o największym znaczeniu weterynaryjnym, jest S. lupi. Jest to pasożyt psów, ale gatunek ten odnotowano również u kilku dzikich psowatych, w tym u: lisów rudych (łac. Vulpes vulpes) lisów szarych (łac. Urocyon cinereoargenteus), wilków (łac. C. lupus), kojotów (łac. Canis latrans), wilków grzywiastych (łac. Chrysocyon brachyurus), psów buszowych (łac. Speothos venaticus), szakali złocistych (łac. Canis aureus) i szakali czarnogrzbietych (łac. Canis mesomelas). Ponadto w nielicznych publikacjach bazujących na stwierdzeniu jaj w kale oraz makroskopowej obserwacji robaków w tkankach, ale niepotwierdzonych badaniami molekularnymi, S. lupi był stwierdzony u lemurów i kotów (9, 11, 14).

Morfologia

Dorosłe postaci S. lupi są to krwistoczerwone, dość grube nicienie, samice osiągają długość 54-80 mm, samce: 30-54 mm. Tylny koniec ciała jest spiralnie skręcony, zaopatrzony w skrzydełka ogonowe i brodawki czuciowe. Jaja o wymiarach 30-38 x 11-15 μm zawierają w momencie złożenia w pełni wykształconą larwę (9, 14).

Występowanie

Spirocerca lupi jest gatunkiem kosmopolitycznym, występuje głównie w regionach o ciepłym klimacie, zwłaszcza [...]

Ten materiał dostępny jest tylko dla użytkowników
którzy są subskrybentami naszego portalu.

Wybierz pakiet subskrypcji dla siebie
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!

Wybierz subskrypcję

Masz aktywną subskrypcję?

Zaloguj się

Nie masz jeszcze konta w serwisie? Dołącz do nas