Tasiemczyce u kotów – czy wiemy, jak radzić sobie z tym problemem?

Inwazje tasiemców stanowią wciąż aktualny problem kotów, aczkolwiek nie tak duży, jak się powszechnie sądzi. Znacznie częściej u przedstawicieli tego gatunku są notowane np. zarażenia na tle nicieni Toxacara. Nie znaczy to jednak, że tasiemczyce należy ignorować. Częstotliwość ich stwierdzania wynosi w populacji kotów od 4,1% dla inwazji Taenia do 13,4% dla inwazji Dipylidium. Opracowanie w ostatnich latach coraz czulszych metod diagnostycznych wykorzystywanych w rozpoznawaniu inwazji tasiemców, jak i coraz bardziej skutecznych metod ich leczenia i profilaktyki, przyczyniły się do tego, że problemowi temu można skutecznie zapobiegać (1, 2).

Najczęściej stwierdzanymi tasiemcami u kotów są: Dipylidium caninum, Taenia hydatigena, Taenia pisiformis, oraz Taenia taeniformis. Znacznie rzadziej notuje się inwazję Multiceps multiceps czy Echinococcus.

Dipylidium caninum

Jest tasiemcem uzbrojonym, o długości ciała 20-80 cm. Skoleks jest zaopatrzony w cztery przyssawki, a ryjek uzbrojony 3-7 wieńcami haków. Człony płciowe pasożyta zawierają podwójny komplet narządów płciowych, natomiast człony maciczne, podobne do pestek dyni, wykazują zdolność ruchu. Kot, podobnie jak pies, jest żywicielem ostatecznym Dipylidium caninum, natomiast jego żywicielem pośrednim są pchły oraz wszoły. Cykl rozwojowy pasożyta przedstawia się następująco. Koty wydalają wraz z kałem pakiety jaj zawierające onkosfery.

Onkosfery zostają połknięte przez larwy pcheł lub wszoły. Aby doszło do dalszego rozwoju tasiemca, larwy pcheł po przeobrażeniu w postaci dorosłe lub wszoły muszą zostać połknięte przez kota, u którego w jelicie cienkim [...]

Ten materiał dostępny jest tylko dla użytkowników
którzy są subskrybentami naszego portalu.

Wybierz pakiet subskrypcji dla siebie
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!

Wybierz subskrypcję

Masz aktywną subskrypcję?

Zaloguj się

Nie masz jeszcze konta w serwisie? Dołącz do nas