Pierwsza pomoc – udar cieplny

O udarze cieplnym mówimy, gdy trafia do nas pacjent z kompletem objawów występujących po ekspozycji na promienie słoneczne, aktywności fizycznej, zamknięciu w samochodzie etc.

Dominującym objawem będzie wysoka temperatura ciała: powyżej 40/41°C. Należy podkreślić, że zawsze jest to stan zagrażający życiu zwierzęcia, zarówno w momencie zdarzenia, jak i w pierwszej dobie po ustabilizowaniu pacjenta należy mieć na uwadze możliwe powikłania spowodowane hipertermią. W takiej sytuacji zawsze liczą się czas i odpowiednie działanie; im szybciej zareagują właściciel oraz zespół medyczny, tym większe szanse na powodzenie leczenia.

Wysoka temperatura wewnętrzna ciała to tylko jeden z objawów udaru, ponadto możemy zaobserwować takie oznaki, jak: ślinotok, wzmożone ziajanie, duszność, pobudzenie, otępienie, przekrwienie błon śluzowych, czas włośniczkowy poniżej 1 sekundy, zataczanie się, biegunka, wymioty, u ras brachycefalicznych – wzmożone charczenie, pianę na pysku, wymioty pieniste. Dodatkową cechą charakterystyczną jest postawa zwierzęcia: pies stoi z głową i szyją wyciągniętą przed siebie i do góry, a kończyny ma rozstawione szeroko, podobnie może być w sytuacji, gdy pies siedzi, a łopatki ma szeroko rozstawione, szyja i głowa są wyciągnięte do przodu.

Dla pacjenta z hipertermią liczy się czas, najczęściej obserwujemy sytuacje, gdy właściciel najpierw kontaktuje się telefonicznie z lekarzem weterynarii zanim przyjedzie ze zwierzęciem. Jest to komfortowa sytuacja dla wszystkich, gdyż recepcjonista/technik weterynarii, który odbierze telefon, powinien poinstruować opiekuna o czynnościach, jakie powinien wykonać przed przyjazdem do lecznicy. Tutaj kluczowe znaczenie mają rozmowa oraz wywiad zebrany przez technika weterynarii, a wskazówki udzielone telefonicznie mogą zwiększyć szanse pacjenta na powodzenie leczenia (schemat 1).