Telemedycyna weterynaryjna w Polsce i Europie. Czy nadchodzą zmiany?

Świadczenie usług w ramach ochrony zdrowia na odległość jest coraz częściej wykorzystywaną formą leczenia. Nie jest to jednak pojęcie nowe, a jego początki sięgają lat 70. ubiegłego wieku. Trend dynamicznego rozwoju telemedycyny utrzymywał się przed „lockdownem”, niemniej szczyt jego intensywności przypadł na okres pandemii. Nie powinno to jednak zaskakiwać – nawet jeżeli telemedycyna ludzka nie jest pozbawiona wad, to zdalne możliwości konsultacji i diagnozy pozwoliły na ograniczenie negatywnych skutków zakażeń nie tylko w gabinetach lekarskich, ale też szerzej, w perspektywie społeczeństwa. Co jednak najważniejsze, telemedycyna znacząco przyczyniła się do utrzymania stałości kontaktu pacjenta z lekarzem.

Rozwój telemedycyny ludzkiej w Polsce jest możliwy, gdyż jej wykonywanie podlega odpowiedniej kontroli i odbywa się w środowisku zasadniczo wolnym od wątpliwości prawnych. Ramy telemedycyny są uregulowane, a ponadto przedstawione tak, aby uwzględniać jej faktyczną przydatność (tj. wciąż przewiduje się takie przypadki, gdy wizyta stacjonarna jest wskazana, a nawet konieczna do leczenia pacjenta) (1).

Czym jest telemedycyna weterynaryjna?

Telemedycyna weterynaryjna jest rodzajem szeroko definiowanej telemedycyny. Nie da się jednoznacznie wskazać zakresu czynności składających się na telemedycynę weterynaryjną, ponieważ nie jest ona uregulowana w polskim prawie. Zasadniczo można ją natomiast rozumieć jako zestaw usług o charakterze weterynaryjnym świadczonych na odległość, tj. bez bezpośredniego kontaktu ze zwierzęciem i jego opiekunem. Zakres tych [...]

Ten materiał dostępny jest tylko dla użytkowników
którzy są subskrybentami naszego portalu.

Wybierz pakiet subskrypcji dla siebie
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!

Wybierz subskrypcję

Masz aktywną subskrypcję?

Zaloguj się

Nie masz jeszcze konta w serwisie? Dołącz do nas