Problemy ortopedyczne psów geriatrycznych i fizjoterapia psich seniorów

Najczęstsze problemy neurologiczno-ortopedyczne zwierząt geriatrycznych

Wraz z wiekiem funkcjonowanie mięśni pogarsza się wskutek postępującego włóknienia. Pogarsza się także jakość chrząstek. Zwierzę zmniejsza swoją aktywność, obserwuje się również zaniki mięśniowe (na początku wyczuwalne w badaniu palpacyjnym, z wiekiem stają się widoczne gołym okiem).

Choroba zwyrodnieniowa stawów

Częściej dotyka psy ras dużych i olbrzymich niż małych. Są na nią również narażone w większym stopniu osobniki otyłe. Zwyrodnieniu ulega chrząstka stawowa w wyniku mikrourazów bądź zmian starczych.

Choroba ma charakter postępujący i nieuleczalny (chrząstka stawowa ma niski potencjał naprawczy). Zmianą najczęściej jest objęty staw biodrowy, kolanowy bądź łokciowy. Początkowo właściciel obserwuje u zwierzęcia okresową kulawiznę, niechęć do poruszania się, problemy ze wstawaniem, sztywny chód. W dalszym etapie choroby zwierzę może przybrać wygodną dla siebie postawę ciała, odciążającą chory staw. W tym przypadku na chorej kończynie możemy zauważyć zaniki mięśniowe.

Na zabiegi fizjoterapeutyczne można zgłosić się – po konsultacji z lekarzem weterynarii – w każdym stadium choroby zwierzęcia – i w zależności od niego dopasowywany jest program terapeutyczny. Głównym jego celem są analgezja i polepszenie komfortu życia. Stosuje się laseroterapię stawu objętego chorobą oraz magnetoterapię. Gdy pojawiła się już kulawizna, dobrze jest rozpocząć ćwiczenia kończyny (poprawiające ruchomość stawów oraz siłę mięśni). Pies w tym okresie często napina mięśnie w celu zniwelowania bólu – w wyniku czego pojawiają się bolesne przykurcze. Ultradźwięki, masaż i stretching rozluźnią kończynę. Przy chorobie bardzo ważna jest redukcja masy ciała – wpływa ona znacząco na poprawę stanu zdrowia.