Rasy psów i kotów.  Przewodnik weterynaryjny (wyd. Galaktyka)

Sfinks – historia rasy

Wzmianki o bezwłosych kotach pojawiały się od dawna w Ameryce Centralnej oraz w Rosji (Peterbald), ale historia współczesnego sfinksa kanadyjskiego (nazywanego również po prostu sfinksem) zaczęła się w 1966 roku w kanadyjskim Ontario od spontanicznej mutacji prowadzącej do uogólnionego wyłysienia. Ta autosomalna recesywna mutacja (hr) pojawiła się ponownie w Kanadzie w 1978 roku, gdzie hodowca kotów syjamskich z Toronto znalazł dwa bezpańskie, pozbawione owłosienia koty i z tego materiału powstały podwaliny nowej rasy. W pierwszej kolejności dokonano krzyżówek z białym kocurem rasy devon rex. Analogiczna mutacja przypuszczalnie pojawiła się w Minnesocie w 1975 roku i tego kota również włączono do programu hodowlanego. Kot sfinks o umaszczeniu cameo pojawił się w filmie Austin Powers jako Dr. Evil’s cat (kot doktora Evila).

Chociaż rasę te zarejestrowano, kiedy pojawiła się przedmiotowa mutacja, to w późniejszym czasie została usunięta z rejestrów i wróciła do nich dopiero w latach 80. The International Cat Association (TICA) nadało jej status mistrzowski w 1986 roku, a Canadian Cat Association (CCA) – w 1991 roku. Z kolei Cat Fanciers’ Association (CFA) początkowo umieściło sfinksa w klasie różnych (w 1998 roku), a obecnie zaakceptowało je w klasie mistrzowskiej. Jest to jedyna szerzej uznawana bezwłosa rasa kotów.

Krzyżowanie z kotem amerykańskim krótkowłosym było dozwolone do 2010 roku, kiedy CFA zamknęło swoje księgi rodowodowe.

Cechy fizyczne 

Masa ciała 

Samice: 2,7-3,6 kg, samce: 3,6-5,4 kg.

Szata

Nie jest to, jak wielu sądzi, rasa całkowicie bezwłosa. Ciało tego kota pokryte jest delikatnym puszkiem, opisywanym jako „meszek na brzoskwini” lub zamsz. Włosy muszą być krótsze niż 3 mm, a czasami występują małe kępki krótkich włosów na końcówce ogona, mosznie, brwiach i między nimi, tylnej powierzchni uszu lub grzbietowej powierzchni łap. Akceptowane są wszystkie kolory i wzory umaszczenia.

Osobniki heterozygotyczne mają więcej meszku niż homozygoty. Mogą występować brwi i wąsy. Wąsy mogą być bardzo krótkie lub łatwo się obłamywać.

Oczy

Są duże i skośnie ustawione. Typowy kolor to cytrynowozłoty, ale inne barwy, choć rzadko spotykane, są również akceptowane.

Wygląd

Charakterystyczną cechą tych średniej wielkości, długonogich kotów jest brak włosów okrywowych. Skóra na części twarzowej, szyi i barkach jest nieco luźna i zmarszczona. Koty te mają osadzoną na długiej szyi, wydłużoną głowę w kształcie zmodyfikowanego klina i wydatne kości policzkowe. Nos – średniej długości z umiarkowanym przełomem, a poduszeczki z wąsami – wyraźne. Uszy są ogromne i całkowicie bezwłose od wewnątrz. Łapy są owalne, palce długie, z obfitymi opuszkami. Cienki i długi ogon lekko się zwęża. Brzuch jest wydatny, inaczej niż u smukłych z profilu ras w typie orientalnym.

Pielęgnacja 

U tej rasy skóra się przetłuszcza, dlatego wymaga ona regularnego zmywania gąbką lub kąpieli (1-2 razy w tygodniu). U niektórych osobników konieczne jest użycie szamponu przeciwłojotokowego. Codzienne przecieranie irchą pomaga zapobiec gromadzeniu się tłustych złogów.

Zachowanie 

Obserwowane cechy tych kotów to inteligencja, chęć do zabawy, przychylność względem ludzi, uczuciowość, ciekawość, wyrozumiałość i zamiłowanie do mruczenia. Są łagodne, nie mają skłonności do hałasowania, dobrze współżyją z innymi zwierzętami w domu. Niektóre mogą się domagać uwagi i podążać za opiekunem po całym mieszkaniu, są bardzo wysportowane, uwielbiają skoki i wspinaczkę. Lubią towarzystwo dzieci.