Rasy psów i kotów.  Przewodnik weterynaryjny (wyd. Galaktyka)

Odchylenia w obrębie rasy 

Ze względu na straty energii potrzebnej do utrzymania prawidłowej temperatury ciała konieczne jest jej uzupełnianie przez wysokokaloryczne posiłki.

Koty tej rasy nie tolerują niskich temperatur i w chłodnym otoczeniu powinny być ubrane. Nadają się tylko do życia w ciepłych pomieszczeniach. Ich skóra jest wrażliwa na oparzenia słoneczne. Gruczoły łojowe na ich skórze są bardzo aktywne, a oleista wydzielina może mieć kolor brązowy i wydzielać nieprzyjemny zapach, jeżeli jej ilość nie jest kontrolowana wycieraniem i kąpielami. Ciało sfinksa w dotyku zwykle wydaje się ciepłe.

U samic tej rasy cykl płciowy może być mniej regularny niż u innych kocic. Kocięta mogą się rodzić ze szczątkowym owłosieniem wzdłuż kręgosłupa, które z czasem zanika. 

Grupa krwi B 

Dane wskazują że obecność tej grupy krwi występuje u 17% osobników rasy sfinks.

Sphynx Kitten Information Project 

Przeprowadzono internetowy sondaż wśród hodowców, aby ustalić podstawowe parametry do celów reprodukcyjnych:

• okres od kwietnia 2002 r. do marca 2003 r.;
• 18 uczestniczących hodowli, 50 miotów (głównie z Kanady i USA), 201 kociąt,
• średnia liczba kociąt w miocie: 4;
• kocięta martwo urodzone: 5%;
• dystocja < 1%, z czego cięć cesarskich wymagało 7%;
• średnia masa urodzeniowa: samce – 96 g, samice – 95 g;
• wady wrodzone (2,5% miotów): rozszczep podniebienia, przepuklina pępkowa.

Choroby dziedziczne 

Wyłysienie uogólnione 

W obrębie rasy prowadzona jest selekcja w kierunku właśnie tej cechy. Należy zwrócić uwagę, że zjawisku hipotrichozy nie towarzyszą schorzenia przydatków skóry.

Izoerytroliza noworodków (NI) 

Z powodu obecności w populacji grupy krwi B częściej występuje izoerytroliza noworodków. Wskaźnik ryzyka wystąpienia NI dla kojarzonych par określono na 0,16%.

Skłonność do innych chorób 

Reakcje poprzetoczeniowe 

Należy liczyć się ze zwiększonym ryzykiem w związku z występowaniem grupy krwi B.

Zapalenie skóry na tle Malassezia pachydermatis

Szczególnie zanokcica (dane niepotwierdzone).

Pojedyncze przypadki kliniczne 

Spastyczność/dziedziczna miopatia 

U sfinksów zaobserwowano podobny fenotypowo problem jak u reksów dewońskich, u których występuje autosomalna recesywna mutacja prowadząca do zaburzeń przełykania. Ta dziedziczna miopatia reksów dewońskich, zwana również spastycznością, często kończy się zachłystowym zapaleniem płuc; bardzo podobne przypadki występują u sfinksów. W ostatnim czasie doniesienia mówią o zmianach w dystroglikanie jako prawdopodobnej przyczynie rozwoju choroby u obu tych ras, a autorzy czynią starania, aby określić rodzaj powodującej to mutacji.

Pokrzywka barwnikowa 

Zaburzenie występuje jedynie u sfinksów. Komórki tuczne naciekają na skórę. Jedno doniesienie mówi o 3 młodych kotach, u których pojawiły się wieloogniskowe zmiany, a u jednego z nich towarzyszył świąd leczony z powodzeniem kombinacją leków przeciwhistaminowych (hydroksyzyna) i kortykosteroidów (prednizon). Te 3 osobniki miały wspólnych dziadków (klinicznie zdrowych). Początek objawów miał miejsce w wieku młodzieńczym, a zmiany rumieniowate występowały symetrycznie, przede wszystkim na tułowiu, kończynach, szyi i głowie. Niektóre plamki przybierały kolor ciemnobrązowy, a zmiany miały tendencję do układania się liniowo. Często we krwi obwodowej występowały eozynofilia i/lub bazofilia. Była to mastocytoza skórna, której nie towarzyszyła choroba układowa. U chorych kotów nie występowała pokrzywka dermograficzna.

sfinks, sfinks