Magnetoterapia psów i kotów

Terapia polem magnetycznym była stosowana od wieków i wciąż jest jedną z podstawowych metod fizykoterapii. Już Hipokrates twierdził, że największe właściwości gojące ma tzw. siła magnetyczna.

Początkowo wykorzystywano statyczne pole magnetyczne. Kamienie magnetyczne wykazujące właściwości zdrowotne wydobywano w Chinach, a w starożytnej Grecji z rudy wyrabiano magnesy, które określano kamieniami życia. Często produkowano z nich biżuterię i amulety – pierścienie, wisiory, bransolety. Kamieni o właściwościach magnetycznych (hematytów) używano w starożytnym Egipcie i w starożytnej Grecji do leczenia bólu, w kuracji gojenia złamań i urazów.

Paracelsus (1493-1541) przypisywał magnesom dobroczynny wpływ na psychikę i uważał, że łagodzą one problemy z zasypianiem. Franz Mesmer (1734-1815), niemiecki lekarz, twórca koncepcji magnetyzmu zwierzęcego i systemu leczenia zwanego mesmeryzmem, wykorzystywał pola magnetyczne podczas swoich kuracji. Ich efektywność była wówczas podważana przez środowiska naukowe, choć entuzjastycznie przyjmowana przez pacjentów.

W czasach nowożytnych prekursorem badania wpływu zmiennego pola magnetycznego na organizm człowieka był James Clerk Maxwell (1831-1879), który uzyskał patent na lecznicze wykorzystanie zmiennego pola magnetycznego. Wprowadził również do nauki pojęcie „pole magnetyczne”, którym zastąpił „linie siły” opisywane przez Faradaya (1791-1867).

Magnetoterapia jest zabiegiem fizykalnym polegającym na zastosowaniu zmiennego pola magnetycznego o częstotliwości 0-50 Hz i indukcji magnetycznej o wartości 0,5-10 mT.

Działanie pola magnetycznego:

• przenika przez ciało człowieka czy zwierzęcia, dociera do komórek i oddziałuje na błony i organelle komórkowe;
• oddziałuje na organizm poprzez wpływ na jony zawarte w komórkach oraz w płynach ustrojowych; gdy organizm lub jego część poddana jest wpływom zmiennego pola magnetycznego, jony przemieszczają się w komórce, powodując hiperpolaryzację błony komórkowej, co wpływa korzystnie na przemiany metaboliczne w komórce, zwłaszcza na procesy energetyczne, zwiększając produkcję ATP;
• impulsowe pole magnetyczne wpływa na stabilizację błony komórkowej, poprawia dynamikę jonów, które się przez nią przemieszczają; zwiększa różnicę potencjałów na styku błon cytoplazmatycznych komórek nerwowych, która blokuje przekazywanie informacji bólowej;
• poprawia wykorzystanie tlenu przez komórkę.