Stres w pracy lekarzy weterynarii. Płeć psychologiczna a style radzenia sobie ze stresem

W działaniu zawodowym lekarza weterynarii często brakuje czasu na regenerację sił fizycznych i psychicznych, a wachlarz czynności wykonywanych przez niego wykracza poza ścisłe obowiązki zawodowe. Jest to więc zawód odpowiedni dla ludzi silnych psychicznie, odpornych na stres, zdyscyplinowanych i pracowitych. Wykonywanie czynności zawodowych wymaga przygotowania naukowego i praktycznego, ale przede wszystkim umiejętności połączenia szerokiej wiedzy z zakresu wielu dyscyplin klinicznych: interny, chirurgii, farmakologii, położnictwa, dermatologii, epizootiologii, a także zagadnień z zakresu anatomii, fizjologii, diagnostyki, patologii, niezbędnych do postawienia właściwej diagnozy i zastosowania odpowiedniego leczenia. Do obowiązków lekarza weterynarii trzeba dołączyć także czynności wymagające wysiłku fizycznego, np. poskromienie zwierzęcia w celu przeprowadzenia badania klinicznego. Lekarz musi znać doskonale nie tylko fizjologię, ale i psychikę danego gatunku zwierzęcia. W trakcie badania powinien dobrać takie metody unieruchomienia pacjenta, które nie zagrożą jego osobie, zwierzęciu ani właścicielowi zwierzęcia.

Zawód lekarza weterynarii należy też do grupy zawodów wspierających. Profesja ta wymaga długiego okresu kształcenia, stałego podnoszenia kwalifikacji zawodowych w postaci specjalistycznych studiów podyplomowych, a także różnego rodzaju kursów i szkoleń. Zawód ten wymaga też bezpośredniej styczności z drugim człowiekiem. Im kontakt ten jest częstszy, bliższy i bardziej absorbujący, tym większy jest stres, na który jest narażony.