Suka ciężarna – wymagający pacjent

Patofizjologia ciąży – czyli co może zagrozić?

Najtrudniejszą sytuacją dla zespołu sprawującego opiekę medyczną nad ciężarną suką jest utrata ciąży. W pierwszej połowie, do 30.-35. dnia, utrata ciąży odbywa się poprzez resorpcję zarodków. Zawartość światła macicy (błony i wody płodowe wraz z zarodkami) zostaje strawiona przez układ odpornościowy, a następnie wchłonięta. Jeśli natomiast utrata ciąży nastąpi w drugiej połowie ciąży, mamy do czynienia z poronieniem. Martwe płody oraz lochia muszą zostać wyparte przez srom. Obserwujemy wówczas niepokój, wypływ, a nawet skurcze tłoczni brzusznej, podobnie jak przy prawidłowym porodzie.

Zaburzenia przebiegu ciąży u suk nie są rzadkim zjawiskiem. Mogą wystąpić na każdym jej etapie. Najważniejsze są wywiad i historia hodowlana suki, które to razem pozwalają nam oszacować ryzyko wystąpienia komplikacji. Predyspozycje do nieprawidłowego przebiegu ciąży i porodu wyróżnia się u ras miniaturowych oraz brachycefalicznych. Najczęściej u tych ras, choć nie tylko, obserwuje się ciążę jednopłodową, którą w większości wypadków rozwiązuje się poprzez cesarskie cięcie (5, 10).

Kolejnym czynnikiem zwiększającym ryzyko nieprawidłowej ciąży jest wiek. Pierwsza ciąża u suk powyżej 6. roku życia może wiązać się z problemami w utrzymaniu ciąży, a także z samym porodem.

W historii hodowlanej suki najbardziej interesuje nas każda patologia, która pojawiła się w poprzednich ciążach, tj. występowanie ronień, zapaleń macicy, gruczołu mlekowego, ciężkich porodów. Te informacje pozwolą zespołowi przygotować się na ewentualną diagnostykę i leczenie. Przyczyny utraty ciąży możemy podzielić na czynniki zewnętrzne i wewnętrzne. Urazy mechaniczne, podawanie niektórych leków, zatrucia, błędy żywieniowe oraz choroby zakaźne, wywołane przez bakterie lub wirusy, należą do grupy czynników zewnętrznych.

Wśród przyczyn endogennych wymienia się: defekty genetyczne, chów wsobny, starszy wiek suki, zaburzenia w obrębie dróg rodnych, jak zwyrodnienie ściany macicy, a także zaburzenia hormonalne, w tym cukrzycę. Do diagnostyki najczęściej pobiera się: wymazy z pochwy, poronione płody wraz z błonami i wodami płodowymi, krew (9). Należy zwrócić uwagę właściciela na stałą obserwację suki. Zmiana zachowania, samopoczucia, apetytu, temperatury ciała to bardzo ważne elementy w rozpoznawaniu zbliżającego się poronienia.

Są one zarazem najtrudniejsze do oceny, gdyż wymagają dużego zaangażowania ze strony opiekuna, aby móc zauważyć ich zmianę. Dużo częściej zdarza się, że właściciele zgłaszają się do lekarza weterynarii z powodu wypływu lub innych oczywistych objawów rozpoczętego już procesu ronienia. Niestety w takim wypadku nic już nie można zrobić – dużo łatwiej zapobiegać i uważnie obserwować ciężarną sukę.