Szynszyla mała – lepiej zapobiegać niż leczyć

Wymagania pokarmowe

Wymagania pokarmowe szynszyli są następstwem przystosowania się do trudnych warunków życia w paśmie Andów, gdzie przez większą część roku (2/3) panuje susza. W tym okresie odżywiają się one pokarmem roślinnym o stosunkowo małej zawartości wody.

Pokarmem szynszyli w naturze jest około 24 gatunków roślin. Najchętniej zwierzęta te zjadają różne gatunki ziół, natomiast niechętnie żywią się nasionami i strąkami roślin. Włókno stanowi około 60% masy pokarmowej. Pragnienie zwierzęta zaspokajają, jedząc owoce kaktusów i liście Puyi oraz spijając rosę.

Ze względu na stosunkowo mało poznane zapotrzebowanie szynszyli na poszczególne składniki pokarmowe pożądane jest duże urozmaicenie żywienia w hodowli. W składzie dawki powinno znajdować się 16-20% białka, 4-6% tłuszczów i około 30-50% węglowodanów.

Charakterystyka pożywienia

Na fermach podstawę żywienia szynszyli stanowi zbilansowana pasza treściwa – granulat. Drugą pod względem ilości i ważności stanowi pasza objętościowa w formie siana. Uzupełnieniem diety jest niewielki dodatek pasz soczystych oraz składników witaminowo-mineralnych. Szynszyle pobierają niewiele paszy, ale są wrażliwe na jej świeżość i czystość. Dzienna ilość karmy na jednego osobnika dorosłego wynosi 20-30 g granulatu pełnoporcjowego i 30-50 g siana. Zwierzęta powinny mieć stały dostęp do świeżej, czystej wody, najlepiej w poidełkach automatycznych. W warunkach domowych i fermowych średnie dobowe zapotrzebowanie zwierząt na wodę wynosi od 40 do 120 ml/sztukę.

Pielęgnacja szynszyli

Przez cały okres hodowli szynszyli okrywa włosowa zwierząt wymaga pielęgnacji. Jej podstawę stanowi regularna kąpiel piaskowa (w warunkach hodowlanych zalecane są gotowe pyły), która oprócz pozytywnego efektu estetycznego ma także wpływ na dobre samopoczucie zwierząt. Za sprawą kąpieli szynszyle oczyszczają okrywę włosową, pozbywając się martwych włosów. Kąpiel nadaje futerku sprężystość, jedwabistość i połysk. Szynszyle powinny mieć możliwość kąpieli przynajmniej 3 razy w tygodniu. Dodatkowo powinniśmy przeprowadzać czesanie okrywy włosowej specjalnym grzebieniem.

Choroby szynszyli

Szynszyle w warunkach naturalnych są stosunkowo odporne na choroby. Klimat Andów, chłodne peruwiańskie prądy, silne wiatry południowe, skąpe opady i wysoka temperatura nie sprzyjają rozwojowi i szerzeniu się chorób. Szynszyle musiały się przystosować do tych niełatwych warunków. Oto najważniejsze przystosowania:

• dobowa zmienność temperatury ciała – o północy najwyższa, nad ranem najniższa;
• temperatura otoczenia wpływa na ruchy stada – zimą zwierzęta przenoszą się niżej, do podnóża gór, latem wędrują wyżej, w kierunku szczytów;
•  sezonowa zmienność wielkości grupy – związana m.in. z dostępnością wody w porze deszczowej i suchej;
• maksymalne wykorzystanie wody – silna resorpcja w jelicie grubym sprawia, że szynszyla bez wody może przeżyć ponad dwa tygodnie;
• intensywne wykorzystanie azotu, związane ze zjadaniem kału (koprofagia);
•  trawienie pożywienia bogatego w surowe włókno (krzewy, porosty, suche trawy);
• hematologiczne adaptacje do warunków wysokogórskich – zdolność do maksymalnego wykorzystania tlenu przy znacznie rozrzedzonym powietrzu;
• odporność na znaczny niedostatek tlenu.

Tak dobre przystosowanie tych zwierząt pokazuje nam, że problemy zdrowotne pojawiły się z chwilą rozpoczęcia hodowli fermowej szynszyli i utrzymania zwierząt w chowie amatorskim.