Czy mały ssak to trudny pacjent?

Małe ssaki są coraz częściej pacjentami gabinetów weterynaryjnych. Zwierzęta egzotyczne to bardzo szerokie pojęcie. Wśród osobników należących do tej grupy są znaczące różnice fizjologiczne, jak i behawioralne, a co za tym idzie – zwierzęta te wymagają zupełnie innego podejścia. Wśród najczęściej spotykanych „niezwykłych” pacjentów należy wymienić: świnkę morską, królika, szynszylę, chomika, szczura i mysz.

Praca ma na celu odpowiedzenie na pytanie, w jaki sposób postępować z pacjentem egzotycznym podczas jego wizyty w lecznicy, tak aby ograniczyć stres i umożliwić przeprowadzenie wszystkich niezbędnych manipulacji. Opracowanie zostało w znacznej mierze oparte na doświadczeniu klinicznym autorki.

„Egzotyczne” zwierzęta domowe, do których możemy zaliczyć małe ssaki (szczur, świnka morska, mysz, szynszyla, jeż, myszoskoczek itd.), zastępują psy i koty, jako zwierzęta trzymane w domu dla towarzystwa (1, 2). Trend szczególnie widoczny jest w gabinetach weterynaryjnych i sklepach zoologicznych. Świnka morska skinny, szczur dumbo czy chomik dżungarski nie są już „wyjątkowym zjawiskiem” w zakładach leczniczych dla zwierząt. Dla Polski nie ma danych liczbowych, natomiast szacuje się, że w Ameryce Północnej żyje ponad 30 milionów zwierząt egzotycznych (2, 3). W związku z powyższym mały ssak jako pacjent w klinice staje się już codziennością.

Specyfika warunków utrzymania oraz szczegółowa wiedza dotycząca zapobiegania, rozpoznawania i leczenia chorób małych ssaków wymagają od lekarzy weterynarii i techników weterynarii odpowiednich umiejętności.

Nie można jednak zapominać, że często małe ssaki będące pacjentami w lecznicy mają nieznane pochodzenie. Im bardziej egzotyczne zwierzę, tym większe ryzyko, że może przenieść na lekarza weterynarii czy technika weterynarii zoonozę. Lista chorób, którymi można się zarazić od małych ssaków, jest długa – w tym miejscu autorka odsyła do Centrum Zapobiegania i Zwalczania Chorób (The Centers for Disease Control and Prevention): www.cdc.gov.