Kot – terytorialny drapieżnik

Kot w świadomości wielu ludzi funkcjonuje jako stworzenie przywiązane do swojego terytorium bardziej niż do opiekunów. Ze względu na zabawę żywą zdobyczą przypisuje mu się okrucieństwo, a ochota, z jaką rzuca się na niewielkie ruchome przedmioty, dała początek mitom o kotach przegryzających w nocy grdykę.

Wspomniane we wstępie przekonania o naturze kota nie mają wiele wspólnego z rzeczywistością, ale są pewną interpretacją prawdziwych cech tego gatunku – drapieżnictwa i terytorializmu.

Drapieżnictwo

Gatunek Felis catus, mimo 8 tys. lat udomowienia, zachował wiele naturalnych zachowań i znaczną niezależność od człowieka. Przez tysiące lat człowiek wykorzystywał umiejętności łowieckie kotów do tępienia gryzoni, nie zależało mu więc na hamowaniu naturalnych instynktów drapieżnika. Współczesna intensywna hodowla kotów ingeruje bardziej w takie cechy, jak: budowa ciała, długość czy barwa włosa niż w behawior. Mamy więc ponad 30 ras kotów różniących się wielkością, kształtem głowy i typem włosa, ale wszystkie pozostają drapieżnikami.

Drapieżnictwo determinuje znaczną część kocich potrzeb i zachowań – począwszy od wymagań pokarmowych po zabawy naśladujące polowanie. Mimo możliwości dokarmiania „ludzkim” jedzeniem przewód pokarmowy kota domowego nie przystosował się do trawienia pokarmu zawierającego skrobię, jak miało to miejsce u psów. Koty są bezwzględnymi mięsożercami, zdolnymi do trawienia wyłącznie świeżego pokarmu pochodzenia zwierzęcego. W przeciwieństwie do wielu innych drapieżników koty nie jedzą padliny. W zdobyciu pożywienia, czyli złowieniu ofiary, zwierzętom tym pomagają wyspecjalizowana budowa ciała oraz wrodzony instynkt łowiecki.

Zachowania łowieckie kotów charakteryzują się określoną sekwencją:

• tropienie ofiary,
• wypatrywanie,
• podchodzenie (podkradanie się),
• pogoń,
• chwycenie,
• zabicie,
• zjedzenie.