Laseroterapia niskoenergetyczna

Wiązka laserowa wniknie efektywniej do tkanki docelowej, np. w przypadku ścięgna zginacza powierzchownego u koni, jeżeli skóra zostanie odpowiednio przygotowana. Jednak w przypadku gdy usunięcie sierści jest wykluczone (np. pokaz zwierząt), oczyszczenie pola zabiegowego oraz zastosowanie roztworu alkoholowego będą miały pozytywny wpływ na przenikanie światła.

W medycynie weterynaryjnej stosuje się typowo lasery niskoenergetyczne 30-500 mW, choć w niektórych lecznicach można spotkać lasery o wyższej mocy (>500 mW).

Uzyskanie odpowiedniego działania w poszczególnych schorzeniach zależy od zastosowania odpowiedniej długość fali i właściwej dawki energii, które zmieniają się w zależności od zastosowań.

Zgodnie z prawem Arndt Schulta zbyt duża dawka nie wywoła pożądanego efektu, a zbyt mała – nie spowoduje żadnych zmian. Istotne jest także wybranie emisji impulsowej o określonej częstotliwości lub stałej. Wszystkie te czynniki decydują o tym, czy energia lasera dotrze do tkanek, oraz o tym, jaka będzie ich reakcja na zastosowane leczenie.

Dawki wykorzystywane w terapii zwierząt są takie same jak u ludzi. Są to:

• w stanie ostrym – 0,1-3 J/cm²,
• podostrym – 3-6 J/cm²,
• oraz przewlekłym – 6-12 J/cm².

Zalecana dawka stosowana w przypadku otwartych ran to:

• 4 J/cm² z przyłożoną sondą ponad miejscem zmienionym.

W bólach mięśniowych dawka będzie się wahać:

• między 2 i 4 J/cm², a stawowych – między 4 i 8 J/cm².

W ziarniakach powstających w wyniku wylizywania dawka wynosi: 1-3 J/cm², w osteoartretyzmie – 8-10 J/cm², w stanach zapalnych ostrych – 1-6 J/cm², zaś w przewlekłych – 4-8 J/cm².

Przeciwwskazania do leczenia obejmują zwierzęta z chorobą nowotworową. Wiązki laserowej nie powinniśmy kierować w okolice:

• oczu (w celu uniknięcia uszkodzenia siatkówki),
• płytki nasadowej,
• zwojów nerwów,
• krwotoku,
• gonad i u zwierząt ciężarnych – w okolice macicy.