Nadmierna wokalizacja. Cz. II. Diagnostyka i skuteczne łączenie terapii behawioralnej z farmakologią

Właściciele, zaniepokojeni niezrozumiałymi dla nich odgłosami wydawanymi przez psa, często zwracają się z pytaniem do lekarzy i techników weterynarii, jak rozróżnić dźwięki i powody ich wydawania oraz znaleźć na nie sposób.

Zgodnie z tym, co przedstawiliśmy w pierwszej części artykułu, szczekanie towarzyszy różnym emocjom, a zatem pojawia się w najrozmaitszych sytuacjach.

Najczęstsze powody to:

• zaspokajanie potrzeby aktywności, ponieważ nie została ona zaspokojona w inny sposób;
• frustracja – wywołana opóźnianiem się oczekiwanej przyjemności, wyjściem właścicieli z domu, utknięciem piłki pod regałem, niemożnością pogonienia kota widzianego przez okno itd.;
• agresja (zwykle połączona ze strachem) związana z pojawieniem się intruza na terytorium psa;
• witanie – pobudzenie związane z powrotem właścicieli lub przyjściem osób, które pies zna i lubi;
• pobudzenie i zwracanie na siebie uwagi: zaproszenie do zabawy;
• zachowanie instrumentalne: pies nauczył się, że kiedy szczeka, właściciele dają mu to, czego chce;
• niepokój lub lęk towarzyszący samotności czy związany z fobią (np. dźwiękową);
• nadruchliwość i towarzysząca jej nadwrażliwość na bodźce – pies reaguje pobudzeniem i szczekaniem nawet na słabe, często powtarzające się i obojętne dźwięki (zaburzenie uczenia się przez habituację);
• szczekanie stereotypowe – najczęściej połączone z określonym ruchem ciała, zwłaszcza podskokiem lub kręceniem się w kółko;
• zaburzenia poznawcze związane ze starzeniem się mózgu: monotonne, rytmiczne szczekanie, pojawiające się bez wyraźnego powodu.

Poprzednio omówiliśmy przypadki, w których szczekanie jest kłopotliwe, ale należy do typowych zachowań psa. W tej części zajmiemy się ostatnimi czterema, które wynikają z zaburzeń zachowania.