Ogólne zasady postępowania przy wstrząsie różnego pochodzenia

Utrzymanie stałej temperatury

Niezbędnym postępowaniem we wstrząsie jest ogrzewanie pacjenta. Na hipotermię we wstrząsie najbardziej narażone są małe zwierzęta. Nieopanowana hipotermia może mieć wpływ na trudności w przywracaniu funkcji życiowych. Należy unikać wszelkich niezbędnych ruchów. Im wyższy stopień hipotermii, tym bardziej trzeba z pacjentem uważać. Przy obniżonej temperaturze ciała organizm pracuje na zwolnionych obrotach, aby utrzymać krążenie krwi w sercu, płucach i mózgu, dlatego też należy zwierzę ogrzewać stopniowo.

Zaleca się podawanie ciepłych kroplówek, a zwierzę należy ogrzewać za pomocą termoforów, butelek z ciepłą wodą owiniętych w ręczniki lub koce. Nigdy nie wykonujemy okładów bezpośrednio na ciało, gdyż może wystąpić ryzyko poparzeń skóry. Do ogrzewania pacjenta można wykorzystać także inkubator bądź wspomniany już wcześniej namiot tlenowy, który wyposażony jest w matę grzewczą, zapewniającą optymalne oraz równomierne rozproszenie temperatury.

W trakcie, gdy temperatura ciała będzie się podnosiła, należy monitorować funkcje życiowe.

Zmiany parametrów laboratoryjnych występujące przy wstrząsie

Zanim zaczniemy płynoterapię, po założeniu wenflonu, jeśli istnieje taka możliwość, należy pobrać krew do badań laboratoryjnych. Aby zmniejszyć ilość pobranej krwi, można w tym celu użyć probówek do analizy mikrometodą (< 1 ml). Wstrząs może zakłócić pracę nerek bądź nawet spowodować ich niewydolność. U pacjentów w stanach wstrząsu może dochodzić do zaburzeń równowagi kwasowo-zasadowej i elektrolitowej, dlatego też ważny jest monitoring poziomu elektrolitów, by w późniejszym czasie nie doszło do niedoborów energetycznych.

Wstrząs powoduje różne zmiany hematologiczne we krwi. Jednym z najgroźniejszych powikłań jest zespół wykrzepiania wewnątrznaczyniowego (DIC), spowodowany nadmierną krzepliwością krwi. Z uwagi na to, że DIC rozwija się bardzo szybko, ocena parametrów krwi w kierunku podejrzenia lub wykluczenia procesu DIC powinna być dokonana na początku leczenia oraz powtarzana kilkakrotnie w celu wykrycia ewentualnych zmian.