Opieka zoofizjoterapeutyczna nad pacjentem niepełnosprawnym

Jeszcze do niedawna nie istniało pojęcie „niepełnosprawny pacjent weterynaryjny”. Obecnie utrata przez zwierzę kończyny, częściowy niedowład lub paraliż, utrata wzroku lub słuchu nie stanowią „wyroku” dla zwierzęcia.

Rozwój medycyny weterynaryjnej, opieki zoofizjoterapeutycznej oraz firm specjalizujących się w produkcji akcesoriów ortopedyczno-rehabilitacyjnych pozwala zwierzętom z dysfunkcjami żyć w możliwie jak najbardziej komfortowych warunkach. Trwałe schorzenia ortopedyczne czy neurologiczne nie muszą kończyć się eutanazją zwierząt. Dziś z pełną świadomością możemy powiedzieć, że niepełnosprawny pies czy kot to z pewnością pełnosprawny przyjaciel.

Jakie przypadki możemy zaliczyć do grupy niepełnosprawnych pacjentów weterynaryjnych?

Są to wszystkie zwierzęta, które w życiu codziennym wymagają stałej opieki osób trzecich podczas wykonywania podstawowych czynności fizjologicznych. Do najczęstszych przypadków, jakie spotykamy w pracy zoofizjoterapeuty, możemy zaliczyć: zwierzęta sparaliżowane całościowo lub częściowo, poruszające się na wózkach, z niedowładami lub porażeniami nerwów, bez kończyn, zaopatrzone w specjalistyczne protezy lub ortezy, oraz często zwierzęta starsze, niewidome lub głuche.

Wszystkie z wymienionych przypadków są inne i wymagają indywidualnego opracowania programu rehabilitacji czy planu codziennej opieki. Nie sposób opisać wszystkich rodzajów pacjentów niepełnosprawnych, dlatego w niniejszym artykule postaram się skupić na ogólnym zarysie czynności i zabiegów, jakie należy wykonać i o których definitywnie trzeba pamiętać podczas codziennej opieki nad takim zwierzęciem.