Opieka zoofizjoterapeutyczna nad pacjentem niepełnosprawnym

U zwierząt poruszających się na wózkach inwalidzkich lub z protezami często dochodzi do otarć skóry w miejscach styku stelaża lub szelek urządzenia ortopedycznego z ciałem zwierzęcia.

Po każdym dłuższym spacerze lub większej aktywności pacjenta wszystkie te miejsca trzeba dokładnie obejrzeć i w razie potrzeby odpowiednio opatrzyć. Obecnie na rynku dostępnych jest szereg maści i preparatów o właściwościach ochronnych i łagodzących, ułatwiających gojenie i ziarninowanie powstałych zmian skórnych. W razie możliwości, gdy zauważymy, że dane urządzenie rehabilitacyjne lub jego element w jakimś szczególnym miejscu wywołuje otarcia i powoduje ogólny dyskomfort pacjenta, należy je przerobić i indywidualnie dostosować do danego przypadku.

Wiadomo jest, że zwierzęta poruszające się na wózkach inwalidzkich lub z protezami nie korzystają z tych akcesoriów 24 godziny na dobę. Po dłuższej aktywności fizycznej, w warunkach domowych, trzeba dać takiemu zwierzęciu odpocząć i zdjąć je z wózka rehabilitacyjnego. W takich momentach, gdy zwierzę poczuje potrzebę przemieszczenia się z jednego miejsca na drugie, np. z legowiska do miski, robi to, „pełzając” lub sunąc po podłodze. Aby mu to ułatwić, należy zaadaptować przestrzeń w taki sposób, aby poruszanie się było jak najbardziej komfortowe.

Wskazane są śliskie powierzchnie lub zaopatrzenie pacjenta w tzw. śpiworek ułatwiający sunięcie po podłodze i zabezpieczający kończyny przed powstawaniem otarć czy ran.

U pacjentów z niedowładami kończyn stosujemy ochronne buciki i regularnie przycinamy pazury. Opiekując się zwierzęciem niepełnosprawnym, a w szczególności niewidomym, warto zastanowić się, co można zmienić w domu, aby takiemu zwierzakowi ułatwić funkcjonowanie.

Powinno się ograniczyć liczbę mebli lub przesunąć je w taki sposób, aby nie utrudniały poruszania się. Dywany możemy zastąpić cieńszymi wykładzinami, tak, aby zapobiec potknięciom i upadkom. W miarę możliwości usuwamy progi i zabezpieczamy schody. Obecnie dostępne są również specjalistyczne „czujniko-odbojniki” wykonywane na miarę. Ułatwiają one psom niewidomym poruszanie się po mieszkaniu lub na otwartym terenie, zapobiegając ich wejściu w przeszkodę i pozwalając uniknąć bolesnego zderzenia.

Często, gdy w mieszkaniu są inni czworonożni zdrowi domownicy, zwierzęta niepełnosprawne próbują naśladować ich zachowania. Chore zwierzę nie rozumie, dlaczego nie może wykonać pewnych czynności i za wszelką cenę będzie starało się zrobić „sztuczkę”, której jego towarzysz właśnie dokonał.

Naszym zadaniem jest umożliwienie wykonania pewnych czynności i zabaw pożądanych przez zwierzę i dostosowanie przestrzeni w taki sposób, aby stała się ona atrakcyjna i zachęcająca dla naszego podopiecznego.

Za przykład mogą posłużyć drapaki dla kotów, których wysokość i rozmiar dobieramy w taki sposób, aby niepełnosprawny kot mógł się na nich przeciągać, ostrzyć pazury czy podciągać i wchodzić na półkę. Dobranie odpowiednich akcesoriów do zabaw jest niezwykle ważne w motywacji pacjenta. Zwierzęta niepełnosprawne są zdrowe pod względem psychicznym, dlatego należy im zapewnić jak najbardziej normalne funkcjonowanie społeczne – zabawy z innymi zwierzętami, kontakt z właścicielem, przebywanie z pozostałymi członkami rodziny i regularne spacery.