Rola i zadania technika weterynarii podczas operacji małych ssaków oraz w opiece pooperacyjnej

Przygotowanie pacjenta przed zabiegiem

Technik weterynarii, wiedząc, jakiego typu planowany jest zabieg, i posiadając stosowne wskazówki od lekarza weterynarii, przygotowuje zwierzę do operacji. Do najczęściej zlecanych mu czynności należą:

1. Zważenie zwierzęcia

Aby prawidłowo wyliczyć dawkę leków potrzebną do znieczulenia, niezbędną informacją jest waga pacjenta. Ma to ogromne znaczenie zwłaszcza w przypadku małych ssaków, gdyż wyliczane dawki leków potrafią być bardzo małe i podanie o jedną kreskę leku za dużo może stanowić zagrożenie dla zdrowia i życia zwierzęcia.

2. Zmierzenie temperatury

Temperatura to ważny parametr, który wskazuje, czy zwierzę nie ma problemów zdrowotnych, nie jest zbyt mocno zdenerwowane, przegrzane lub wychłodzone. Pacjent skierowany do zabiegu powinien mieć temperaturę ciała w normie.

3. Założenie wkłucia dożylnego

Nie praktykuje się tego u małych gryzoni, jednak u fretek, królików, świnek morskich, szynszyli – jeśli wymaga tego sytuacja – należy założyć wenflon.

4. Asystowanie lekarzowi weterynarii podczas premedykacji zwierzęcia

Leki podaje się dożylnie lub domięśniowo. Dawkę leku i sposób podania określa lekarz weterynarii. Po podaniu leków technik weterynarii czuwa nad zwierzęciem, kontrolując jego oddech i tętno, dopóki spokojnie nie zaśnie.

U psów i kotów w tym miejscu mogą pojawić się wymioty. Spośród małych ssaków większość (gryzonie, świnki morskie, szynszyle, króliki) nie umie wymiotować, problem ten się więc nie pojawi. Spodziewać się go można jedynie u fretek. Należy czuwać, aby w trakcie ewentualnych wymiotów nie doszło do zadławienia się zwierzęcia wymiocinami. Zaleca się, aby fretki głodzić 4 godziny przed zabiegiem, teoretycznie powinny więc mieć pusty żołądek. Praktyka uczy jednak, że właściciele nie zawsze przestrzegają przedoperacyjnych zaleceń.

5. Ułożenie i wywiązanie zwierzęcia na stole

Sposób ułożenia jest uzależniony od rodzaju zabiegu. Nieraz jest on oczywisty, czasem jednak lekarz określa, jak chce, aby zwierzę zostało wywiązane. Zasadą jest, aby nie zakładać przewiązek w sposób zbyt napięty, pozostawiając zwierzęciu pewną swobodę ruchów. Nie należy również zbyt mocno ściskać przewiązki przy kończynie, aby nie zaburzyć prawidłowego przepływu krwi. Większe zwierzęta przywiązuje się do stołu za pomocą przewiązek, mniejsze, o delikatnych łapkach (małe gryzonie, szynszyle), przykleja specjalnymi plastrami.

6. Przygotowywanie miejsca operacji

Obszar planowanego zabiegu wraz ze stosowanym marginesem należy przygotować poprzez usunięcie z niego sierści i wszystkich zanieczyszczeń. Włosy goli się maszynką, często dodatkowo używa się brzytwy, aby pozbyć się włosa do końca.

7. Dezynfekcja miejsca operacji

Przygotowany do zabiegu obszar należy starannie odkazić, stosując w tym celu spirytus i jodynę lub inne przeznaczone do tego płyny. W przypadku małych gryzoni trzeba pamiętać, że spirytus działa silnie chłodząco. Należy unikać stosowania go na zbyt duże powierzchnie ciała, aby nie spowodować nadmiernego wychłodzenia zwierzęcia.