Różnicowanie zaburzeń zachowania u psów

Problemy z zachowaniem, z jakimi spotykamy się u psów, można podzielić na cztery grupy:

1. Zachowania normalne, charakterystyczne dla gatunku, a niepożądane przez opiekuna.
2. Nadmiernie nasilone zachowania normalne.
3. Brak lub ograniczenie zachowań normalnych.
4. Zachowania anormalne, nietypowe, wykraczające poza etogram, czyli zbiór zachowań charakterystycznych dla danego gatunku lub występujące w niewłaściwym kontekście.

Przykładem zachowania normalnego, charakterystycznego dla gatunku psa, na które może się uskarżać jego opiekun, jest np. jest wąchanie, a nawet lizanie moczu pozostawionego przez innego osobnika. Jest to naturalne zachowanie, które nie powinno być blokowane, mimo niechęci opiekuna psa. Do drugiej grupy problemów można zaliczyć np. nadmierne kopanie dołów w ogrodzie, które jest także naturalnym zachowaniem psa, a jego nasilenie może być spowodowane np. nudą wynikającą z samotnego przebywania w ogrodzie czy brakiem wystarczającej stymulacji środowiskowej.

Anoreksja z kolei zalicza się do upośledzonych zachowań normalnych. Do grupy zachowań anormalnych, wykraczających poza etogram (zbiór zachowań charakterystycznych dla gatunku), należy np. spaczony apetyt czyli zjadanie rzeczy niejadalnych, np. zjadanie plastikowych zabawek, połykanie kamieni czy zjadanie własnych odchodów.

Kluczowe znaczenie w efektywnej terapii mają prawidłowa klasyfikacja zaburzenia i dobranie odpowiednich metod postępowania. Należy pamiętać, że terapii poddaje się zachowania nadmierne, upośledzone i nietypowe, czyli anormalne. Nie powinno się natomiast próbować eliminować zachowań naturalnych, charakterystycznych dla gatunku, a nieakceptowanych przez opiekuna. W takich przypadkach dąży się do ukierunkowywania tych zachowań w taki sposób, aby zmniejszyć ich uciążliwość dla domowników. Nie powinno się natomiast próbować ich całkowicie eliminować, ponieważ jest to działaniem wbrew dobrostanowi zwierzęcia.