Różnicowanie zaburzeń zachowania u psów

Lęk

Lęk, zgodnie z definicją, to negatywny stan emocjonalny związany z antycypacją nadchodzącego z zewnątrz lub z wewnątrz organizmu niebezpieczeństwa, objawiający się jako uczucie niepokoju, napięcia i zagrożenia. Staje się on patologiczny, gdy dominuje u danego osobnika i nie pozwala na swobodę zachowania.

Przyczynami lęku u psa, poza genetycznymi, mogą być braki socjalizacyjne w okresie szczenięcym. Występują one szczególnie często u psów pochodzących z pseudohodowli i hodowli kojcowych. W takich hodowlach szczenięta żyją bez kontaktu ze światem zewnętrznym, w stanie tzw. deprywacji sensorycznej, czyli pozbawione kontaktu z różnorodnymi bodźcami, co upośledza tworzenie się połączeń nerwowych w mózgu, a to powoduje lękliwość w późniejszym życiu. Potencjalnymi przyczynami lęku u psa mogą być traumatyczne przeżycia, np. nieprzyjemne i stresujące zabiegi w gabinecie weterynaryjnym, skutkujące lękiem przed kolejną wizytą u lekarza weterynarii.

Innym rodzajem lęku jest tzw. zespół lęku separacyjnego, polegający na braku adaptacji psa do samotnego przebywania w domu. Objawia się to niszczeniem, załatwianiem się w domu czy wyciem i szczekaniem podczas nieobecności domowników. Zespół ten może być spowodowany lękiem przed izolacją lub nadmiernym przywiązaniem emocjonalnym psa do opiekuna.

Osobną grupę stanowią fobie dźwiękowe. Badania wskazują, że około 60% psów cierpi na nadwrażliwość dźwiękową, która może pod wpływem silnego bodźca rozwinąć się w fobię, czyli bardzo silny, uporczywy lęk. Często fobia ujawnia się w czasie sylwestrowych pokazów fajerwerków czy podczas burzy.