Różnicowanie zaburzeń zachowania u psów

Agresja

Wg definicji agresja to określenie zachowania ukierunkowanego i intencjonalnego na zewnątrz lub mającego na celu spowodowanie szkody fizycznej lub psychicznej.

Podstawą prawidłowej oceny agresji jest umiejętność odróżniania komunikatywnych zachowań agresywnych od samej agresji. Zachowania agresywne to np.:

• pokazywanie zębów,
• warczenie czy kłapanie zębami.

Zachowania agresywne są zachowaniami komunikacyjnymi i mają na celu unikanie walki, pogryzień i agresji jako takiej. Umiejętność różnicowania zachowań agresywnych od agresji jest kluczowa do prawidłowej oceny sytuacji.

Ludzie boją się pokazywania zębów i warczenia u psów, dlatego nie pozwalają im na prezentację takich zachowań. Tymczasem uniemożliwianie psu stosowania komunikacji agresywnej prowadzi do rzeczywistej agresji, czyli ataku i pogryzienia.

Należy pamiętać, że agresja jest stanem emocjonalnym, związanym z dużym pobudzeniem, i w jej przypadku praca polega na zmianie emocji, a nie na blokowaniu danego zachowania.

W zależności od kontekstu agresja może być zachowaniem normalnym, przewidywalnym, możliwym do opanowania i unikania, ale także stanem patologicznym, który charakteryzuje się brakiem przewidywalności, nadmierną intensywnością i trudnościami w opanowaniu.

Postępowanie w przypadku agresji jest uzależnione od jej nasilenia i przewidywalności. Kluczowe jest określenie, czy ataki występują w konkretnych sytuacjach, czy są poprzedzone grożeniem, a także siły i rodzaju ugryzienia oraz stopnia pobudzenia psa. Są to kluczowe dane potrzebne do oceny poziomu stwarzanego przez niego zagrożenia, a także do określenia jego umiejętności samokontroli oraz możliwości kontroli psa przez jego opiekuna.