Sposoby zapewnienia dobrostanu kota w klinice weterynaryjnej, hotelu i schronisku dla zwierząt

Wolność wyrażania naturalnych zachowań

Koty są zwierzętami drapieżnymi, które największą satysfakcję czerpią z udanego polowania. Koty przetrzymywane w zamknięciu nie mają takiego źródła satysfakcji. Ich życie polega głównie na leżeniu, spaniu i jedzeniu. Dlatego zaleca się tzw. wzbogacenie środowiska poprzez wprowadzenie karmienia kotów z zabawek, z których mogłyby one wydobyć pokarm, co byłoby namiastką polowania. Najlepsze są zabawki wykonane samodzielnie, dostosowane do możliwość manualnych poszczególnych kotów.

Można do tego celu wykorzystać rolki po papierze toaletowym i inne powszechnie dostępne materiały. Poziom trudności trzeba odpowiednio dostosowany do każdego kota, aby mógł on osiągnąć sukces w postaci wydobytej karmy. Bardzo ważna jest także zabawa z kotem. Mówi się, że zabawa jest najlepszą terapią dla kota. Aby tak było, zabawa powinna realizować poniższe założenia. Zabawka powinna naśladować ruchy ofiary, czyli pojawiać się i znikać w kryjówce.

Najlepiej, aby zabawa realizowała pełną sekwencję łowiecką, która składa się z poniższych elementów:

• tropienia,
• wypatrywania,
• podchodzenia,
• pogoni,
• chwytania ofiary,
• zabicia,
• zjedzenia.

Aby to osiągnąć, w czasie zabawy z kotem powinno się zadbać o to, żeby kot złapał zabawkę, a następnie po sesji zabawy dostał coś do jedzenia. Taki sposób postępowania zamyka sekwencję łowiecką i sprawia, że kot się uspokaja po zabawie, a sukces polegający na złapaniu zdobyczy i jej zjedzeniu wpływa korzystnie na jego nastrój. Brak sukcesów powoduje u kota frustrację, która z kolei wpływa negatywnie na jego nastrój.

Innym bardzo istotnym zachowaniem sekwencyjnym kota jest wydalanie odchodów. Sekwencja wydalania składa się z następujących czynności:

• wyboru miejsca,
• wąchania podłoża,
• wykopania dołka,
• przykucnięcia z prostym lub lekko wygiętym grzbietem z ogonem ułożonym prawie poziomo do podłoża,
• oddania moczu, kału,
• odwrócenia się, zakopywania, wąchania,
• oddalenia się.

Zarówno wielkość kuwety, jak i rodzaj podłoża wpływają na jakość realizacji powyższego zachowania. Prawidłowa kuweta powinna mieć długość nie mniejszą niż podwójna długość kota od nosa do nasady ogona, a szerokość – nie mniejszą niż pojedyncza długość kota. Najlepsze jest takie podłoże, które umożliwia wykopanie dołka i zakopanie odchodów. Dlatego zalecane są bezzapachowe żwirki jak najdrobniejsze, przypominające fakturą piasek. Żwirek silikonowy lub w postaci drewnianych granulatów, kuweta wyłożona gazetą czy żwirki perfumowane uniemożliwiają kotu realizację sekwencji wydalania i nie powinny być stosowane.

Mając pod opieką kota, czy to w lecznicy weterynaryjnej, czy w hotelu lub schronisku, należy stworzyć mu takie warunki bytowe, które umożliwią mu realizację wszystkich pięciu wolności, a poprzez to wpłyną korzystnie na stan fizyczny i psychiczny kota oraz na jego naturalne zachowania. Bardzo pomocne w zapewnieniu komfortowych warunków podopiecznym byłoby przeprowadzenie szczegółowego wywiadu z jego właścicielem. Dotyczącego stosowanej karmy, kocich rytuałów, jego ulubionych zabaw i w miarę możliwości dostosowanie postępowania indywidualnie do każdego kota.

Należy pamiętać, że poziom dobrostanu zwierząt powierzonych pod opiekę jest wyznacznikiem świadczonych usług, a umiejętność jego oceny jest coraz bardziej powszechna wśród klientów. Dlatego warto zwracać uwagę na zagadnienia związane z dobrostanem.