Zespół nadwrażliwości-nadaktywności u psów

Nie można zapomnieć o konieczności zaspokojenia naturalnych potrzeb zwierzęcia:

• poczucia bezpieczeństwa (m.in. poprzez regularny tryb życia, przewidywalność zdarzeń i konsekwencję opiekunów, ale też możliwość przebywania w grupie społecznej),
• właściwego odżywiania (regularne, pełnowartościowe posiłki, możliwość żucia),
• snu (wystarczająco duże posłanie w spokojnym miejscu, najlepiej w pobliżu łóżka właścicieli),
• wydalania i znaczenia terenu (spacery w spokojnych miejscach, z dala od bodźców, które mogą rozpraszać zwierzę, pozwolenie psu na swobodne węszenie),
• ruchu,
• kontaktów społecznych (z ludźmi i psami – najlepiej zrównoważonymi, silnymi emocjonalnie).

W pracy z psem nadwrażliwym-nadaktywnym istotna jest przewaga zajęć wyciszających nad pobudzającymi. Należy unikać np. zachęcania psa do aportowania i skoków, szarpania zabawek. Wskazane są zajęcia i zabawy wyciszające, oparte na stymulacji węchowej i intelektualnej oraz poprawiające koncentrację.

Zajęcia wskazane przy nadwrażliwości-nadaktywności:

• żucie i gryzienie twardych smakołyków, kości,
• szukanie smakołyków i zabawek,
• tropienie,
• zabawki interaktywne,
• swobodna eksploracja nowych miejsc,
• nauka sztuczek wymagających koncentracji oparta na metodzie pozytywnej,
• trening spokojnego zachowania.

Terapię behawioralną i farmakologiczną warto uzupełnić o techniki T-touch i masaż relaksacyjny.

Rokowanie w zespole nadwrażliwości-nadaktywności zależy od stadium zaburzenia i wieku zwierzęcia, ale również od wielkości psa (np. ekscytację małego psa łatwiej jest konsekwentnie ignorować) oraz jego miejsca zamieszkania i związanej z tym liczby bodźców w otoczeniu. Niezwykle istotnymi czynnikami są zmotywowanie i zaangażowanie opiekuna, a także jego temperament i stan emocjonalny. Właściciele rozchwiani emocjonalnie, impulsywni dają mniejsze szanse na powodzenie terapii. Jeśli zwierzę mieszka z kilkuosobową rodziną, rokowanie może być gorsze ze względu na problem z utrzymaniem konsekwencji w postępowaniu wszystkich domowników.

U zwierząt nieleczonych zaburzenie bardzo często ewoluuje w stronę lęku i/lub agresji, a następnie hiperagresji wtórnej.

W niepoddających się leczeniu przypadkach nadwrażliwości-nadaktywności połączonych z agresją u dużych psów należy rozważyć eutanazję.