Żywienie pacjenta w stanie krytycznym

Dlaczego powinno nam zależeć na tym, aby pacjent przyjmował pokarm?

Jeżeli zwierzę nie pobiera pokarmu od co najmniej 48 godzin lub przez trzy kolejne dni pobiera mniej niż połowę jego zalecanej ilości, należy zastanowić się, co jest tego przyczyną i jakie rozwiązanie problemu będzie dla tego konkretnego pacjenta najlepsze (patrz: „Najczęściej zadawane pytania”). Zależy nam na tym, aby zwierzę mogło przyswajać składniki odżywcze bezpośrednio z przewodu pokarmowego (żywienie dojelitowe).

Dlaczego? Ponieważ jest to najbardziej fizjologiczny sposób na to, aby układ pokarmowy zwierzęcia był prawidłowo ukrwiony, miał odpowiednią motorykę (perystaltykę) i utrzymał sekrecję hormonów jelitowych oraz innych ważnych substancji, takich jak np. wodorowęglany zobojętniające kwaśne pH soku żołądkowego, który przedostaje się do dwunastnicy. Ponadto zapobiegamy w ten sposób zanikowi kosmków jelitowych, które wchodzą w skład naturalnej bariery jelitowej, a więc nie pozwalają na to, aby bakterie obecne w świetle jelita mogły przedostawać się do krwiobiegu.

Na poziomie komórkowym zaś zapewniamy komórkom energię niezbędną do prawidłowego funkcjonowania. Warto pamiętać o tym, że dostarczane z zewnątrz aminokwasy służą jako źródło do produkcji białek pełniących kluczowe funkcje w procesach obronnych organizmu (w tym: immunoglobulin, czynników krzepnięcia, białek ostrej fazy). U pacjenta w stanie krytycznym konsekwencje niedożywienia, takie jak: opóźnione gojenie się ran, upośledzenie procesów immunologicznych czy zanik kosmków jelitowych, mogą stać się czynnikiem, który przeważy szalę i ostatecznie przyczyni się do niepowodzenia leczenia.

Obecnie uważa się więc, więc że gdy tylko ustabilizuje się hemodynamicznie stan pacjenta, przywróci równowagę płynową, elektrolitową i kwasowo-zasadową, należy rozpocząć u niego próbę żywienia dojelitowego. Udowodniono, że m.in. u psów z zakaźnym zapaleniem otrzewnej czy u szczeniąt z parwowirozą wczesne wprowadzenie żywienia dojelitowego skraca czas hospitalizacji i przyczynia się do zmniejszenia śmiertelności.