Żywienie sztuczne oraz przymusowe psów i kotów

Optymalny wybór karmienia

Czas, w jakim możemy rozpocząć podawanie mieszanki odżywczej przez zagłębnik, jest uzależniony od wybranej metody, która umożliwia podaż płynu. U pacjentów, u których konieczne jest natychmiastowe ich podanie, najlepszą metodą jest sonda nosowo-przełykowa, każda inna metoda wymaga 12 godzin odczekania od momentu założenia, aby wykluczyć objawy, takie jak np. wymioty bądź ból brzucha.

Zapotrzebowanie energetyczne pacjentów jest zróżnicowane i uzależnione od wielu czynników, takich jak: temperatura otoczenia zwierzęcia, rasa, wiek czy też stopień aktywności. Bardzo ważne jest, aby ustalić odpowiednią dawkę energetyczną, co umożliwia wzór, który można wykorzystać dla psa o masie od 2 do 50 kg.

Należy pamiętać o zapotrzebowaniu pacjenta na płyny, tj. około 50 ml/kg u psów ras małych, które może być zaspokajane przy użyciu sond podczas podawania karm zawierających wodę, jak również płukania sond przed karmieniem i po karmieniu w celu ustalenia drożności; do tego celu używamy 10 ml NaCl bądź też wody. Dawka, która jest podawana przez sondę, oraz częstotliwość posiłków powinny być optymalne i uzależnione od objętości żołądka, najczęściej jest to około 90 ml/kg m.c.; 3-5 razy dziennie lub jako podaż ciągła. Podawanie ciągłe ma głównie zastosowanie przy sondach dojelitowych, aby zapobiec zbytniemu rozciągnięciu ścian na terenie przewodu pokarmowego i w efekcie bólu, wymiotów lub biegunek ze względu na ominięcie trawienia na terenie żołądka.

Podanie karmy w bolusie umożliwiają sondy: donosowa, przełykowa lub żołądkowa.

Odpowiednio założona sonda umożliwia kontrolę motoryki i opróżniania poszczególnych odcinków przewodu pokarmowego poprzez aspirację po ostatnim podaniu karmy.

Gdy po założeniu sondy pojawiają się wymioty, jako pomoc należy użyć leku Metocroplamid w dawce 0,4 mg/kg m.c. lub Cizaprid 0,5 mg/kg m.c. podawane 10 minut przed karmieniem przez zagłębnik lub podskórnie, jednak metoda ta znajduje zastosowanie tylko przy wymiotach przejściowych, przy dłużej trwających należy wykonać zdjęcie RTG z użyciem kontrastu lub bez w celu ustalenia pozycji zagłębnika.