Techniki wykonywania podstawowych projekcji radiologicznych – cz. II

Projekcja lateralna

Dostarcza więcej informacji o strukturze kręgów, szerokości przestrzeni międzykręgowych i uwidacznia otwory nadkręgowe. Do tych projekcji wymagane jest zastosowanie pozycjonerów z niecieniujących materiałów w celu uzyskania równoległego do stołu przebiegu kręgosłupa (ryc. 9).

• Odcinek szyjny: kończyny piersiowe odwodzi się doogonowo, promień centralny powinien zostać skierowany na przestrzeń międzykręgową C3-C4. Podobnie jak przy projekcji VD, można wykonać osobne badania na odcinku C1-C-2-C3 i C4-C5-C6-C7 (ryc. 10) (RTG 4a, 4b).
• Odcinek szyjno-piersiowy: ułożenie jak wyżej, wiązkę promienia centralnego należy skierować na przestrzeń C7-Th1.
• Odcinek piersiowy: kończyny piersiowe powinny zostać ułożone w pozycji naturalnej – u psów z szeroką klatką piersiową należy ułożyć te kończyny równolegle do siebie (można umieścić między nimi na przykład worki z piaskiem), co zapobiega przechylaniu się zwierzęcia (ryc. 11), (RTG 4c).
• Odcinek piersiowo-lędźwiowy: ułożenie jak do odcinka piersiowego, należy dodatkowo ułożyć kończyny miedniczne równolegle względem siebie (RTG 4d).
• Odcinek lędźwiowy: kończyny miedniczne należy ułożyć równolegle względem siebie, promień centralny powinien zostać skierowany na trzon kręgu L4 (ryc. 11), (RTG 4e).
• Odcinek lędźwiowo-krzyżowy: badanie przeprowadza się w takim samym ułożeniu jak do radiografii odcinka lędźwiowego, z wiązką promienia centralnego na przestrzeń L7-S1 (RTG 4f).

lek. wet. Łukasz Juźwiak
lek. wet. Joanna Szymczak
lek. wet. Wojciech Kinda
Katedra i Klinika Chirurgii Uniwersytetu Przyrodniczego we Wrocławiu