Ubytek w przegrodzie międzyprzedsionkowej (ASD) − opis przypadków

Przypadek II

Na konsultację kardiologiczną skierowano samca jamnika szorstkowłosego w wieku 12 lat z powodu problemów z oddychaniem i epizodu obrzęku płuc, który przeszedł kilka dni wcześniej.
W badaniu klinicznym stwierdzono szmer sercowy koniuszkowy, skurczowy, prawostronny o natężeniu 3/6 oraz tachypnoe.
W badaniu echokardiograficznym uwidoczniono ubytek w przegrodzie międzyprzedsionkowej z przepływem prawo-lewym na poziomie 4,91 m/s. Stwierdzono echokardiograficzne cechy nadciśnienia płucnego – powiększenie prawej komory, spłaszczenie przegrody międzykomorowej, paradoksalny ruch przegrody międzykomorowej i znaczną niedomykalność zastawki trójdzielnej o gradiencie ciśnienia 76,9 mmHg.

Pacjentowi zalecono z powodu podobnych mechanizmów działania leku jak w przypadku I podawanie furosemidu i pimobendanu.
Na podstawie obrazu klinicznego i ultrasonograficznego można stwierdzić, że u pacjenta doszło do rozwoju zespołu Eisenmengera (typ I nadciśnienia płucnego tętniczego), na skutek nieskompensowanej wady przeciekowej serca – obecności izolowanego ubytku międzyprzedsionkowego (ASD) w przegrodzie międzyprzedsionkowej, o nieznanej lokalizacji w obrębie przegrody.

Przypadek III

Na kontynuację leczenia kardiologicznego zgłosił się maltańczyk w wieku 10 lat, samiec. Pacjent miał wcześniej rozpoznaną chorobę zwyrodnieniową zastawki dwudzielnej i trójdzielnej w stadium B2 wg ACVIM. Przyjmował pimobendan w dawce 0,25 mg/kg m.c., furosemid 1 mg/kg m.c. i preparat łączony spironolaktonu oraz benazeprilu wg masy ciała.
W badaniu klinicznym wykazano obecność szmeru sercowego, koniuszkowego, skurczowego, lewostronnego o nasileniu 5/6, promieniującego w stronę prawą.

W porównaniu do badań poprzednich, w badaniu echokardiograficznym wykazano nieznaczne powiększenie lewego przedsionka. Jednocześnie, na skutek znacznego wzrostu ciśnienia w lewym przedsionku otwarciu uległ otwór owalny zlokalizowany w części podstawnej przegrody międzyprzedsionkowej. Prędkość przepływu przez ubytek, zgodnego z gradientem ciśnień (lewo-prawy), wyniosła 4,87 m/s.
Ze względu na nieistotność hemodynamiczną ubytku kontynuowano leczenie jak w wypadku choroby zwyrodnieniowej zastawek przedsionkowo-komorowych. W późniejszych kontrolach obserwowano u pacjenta rozwój nadciśnienia płucnego. Należy zauważyć, że gdyby pierwsza wizyta kardiologiczna miała miejsce w momencie po otwarciu otworu, można by go mylnie sklasyfikować jako wadę wrodzoną serca − ASD.