Ubytek w przegrodzie międzyprzedsionkowej (ASD) − opis przypadków

Leczenie

Leczenie ubytku w przegrodzie międzyprzedsionkowej oprócz metod farmakologicznych opisanych powyżej, może odbywać się za pomocą operacji kardiochirurgicznej lub z użyciem okluderów naczyniowych. W medycynie weterynaryjnej istnieje kilka doniesień chirurgicznego leczenia ubytku w przegrodzie międzyprzedsionkowej (17, 18), jednak obecnie popularność zyskuje metoda kardiologii interwencyjnej polegająca na zatkaniu ubytku okluderem, np. Amplatz (15, 16). Najnowsze z doniesień o operacyjnym leczeniu wady pochodzi z Japonii, gdzie przeprowadzono operację w krążeniu pozaustrojowym polegającą na zaszyciu ubytku w sercu dorosłego psa, cierpiącego dodatkowo na nadciśnienie płucne, łatami z biomateriałów (13). W medycynie ludzkiej stosuje się do tego celu również łaty z osierdzia końskiego czy wołowego, jednak najpopularniejszą metodą naprawy wady u ludzi pozostaje zamknięcie jej za pomocą założenia okludera naczyniowego (13).

W Polsce ubytek w przegrodzie międzyprzedsionkowej pozostaje wadą serca, która jest leczona paliatywnie, a pacjenci poddawani są okresowej obserwacji oraz zmianom w dawkowaniu leków w zależności od ich stanu klinicznego. Leczeniem przyczynowym w medycynie weterynaryjnej jest operacja kardiochirurgiczna, do tej pory niedostępna w Polsce, lub zamknięcie ubytku zatyczkami typu Amplatzer, przy czym prowadzone są statystyki, która metoda leczenia jest najbardziej korzystna pod względem przeżywalności i długoterminowego prowadzenia pacjenta. Należy mieć na uwadze, że bez względu na wybór metody, klasyfikacja pacjenta do leczenia odbywa się w oparciu o umiejscowienie ubytku, jego wielkość, nasilenie zmian zastawkowych oraz przede wszystkim istotność hemodynamiczną wady.

Wnioski

Ze względu na udowodnioną w ostatnich latach (5) zwiększoną częstość występowania wrodzonych ubytków przegrody międzyprzedsionkowej oraz ubytków typu kanału przedsionkowo-komorowego u psów i kotów, w porównaniu do założeń częstości występowania tych wad z końca XX w. (1), badanie echokardiograficzne powinno być wykonywane szczególnie u ras predysponowanych w wieku ok. 1,5 roku. Obrazowanie ultrasonograficzne serca pozostaje złotym standardem w diagnostyce, rozpoznaniu, a następnie jest podstawą do ewentualnego leczenia (chirurgicznego, metodami kardiologii interwencyjnej lub farmakologicznego).