Dla lekarza weterynarii kluczowe powinny być ciągłe zdobywanie wiedzy i rozwój ‒ rozmowa z lek. wet. Lidią Nosal

Co najbardziej lubi Pani w pracy ze swoimi kursantami?

Poznawanie nowych osób głodnych wiedzy, śledzenie ich postępów oraz rozwoju. Traktuje to jako wyróżnienie, że spośród tylu wybitnych nauczycieli wybrali właśnie mnie, bym pomogła im zdobywać umiejętności. Szkolenia odbywają się w niesamowitej atmosferze – to czas, w którym zupełnie nie czuje się jak w pracy – to coś innego zupełnie porywającego.

Pewnego razu podczas szkolenia, na którym było kilkunastu lekarzy weterynarii, pojawił się pacjent w stanie nagłym. Diagnozę postawiliśmy w kilka minut, a po stabilizacji pacjent przyszedł zabieg chirurgiczny.

Ciągły rozwój technologii i coraz większa dostępność aparatów ultrasonograficznych umożliwiających wysokoczęstotliwościowe obrazowanie pozwalają na efektywne wykorzystanie ultrasonografii w praktyce. Jak do tego rozwoju mają się dostępne dla lekarzy na polskim i zagranicznym rynku szkolenia?

Dzięki szerokiej bazie kursów na rynku szkoleniowym wiedza specjalistyczna jest powszechnie dostępna, można wybrać zakres, poziom oraz miejsce warsztatów, zdobywać umiejętności praktyczne i certyfikacje – te wszystkie czynniki znacznie ułatwiają zdobywanie wiedzy w celu wykorzystania jej w praktyce.

Technologia rozwija się w ekstremalnym tempie – to wspaniałe, że ultrasonografia dzięki temu stała się metodą stosowaną w prawie każdym gabinecie weterynaryjnym jako jedno z pierwszych badań dodatkowych.

Badanie ultrasonograficzne jest badaniem bardzo pomocnym w diagnostyce układu narządu ruchu, choć w przypadkach ortopedycznych sięga się po nią nieco rzadziej. Z czego to wynika?

W większości przypadków, które mam okazję diagnozować, przyczynę problemu udaje się ustalić po gruntownym zebraniu wywiadu oraz badaniu ortopedycznym, jeśli badanie radiologiczne nie pomaga mi zbliżyć się do rozpoznania – wtedy sięgam po badanie ultrasonograficzne, jako badanie mocno specjalistyczne, mające zastosowanie w diagnostyce wybranych jednostek chorobowych. Należy mieć też na uwadze to, że powinno być ono zalecane po przeprowadzeniu wstępnej diagnostyki jako badanie uzupełniające.

Jest Pani bardzo aktywną osobą, nie tylko w sferze zawodowej jest Pani w ciągłym ruchu. Jakie pasje wciągają Panią poza murami gabinetu?

Myślę, że do najaktywniejszych zdecydowanie nie należę – oczywiście próbuję z tym walczyć i regularnie przedłużam wejściówkę na siłownię (śmiech).

Przez to, że moi najbliżsi są wielkimi fanami motoryzacji i sportów ekstremalnych, trochę mimowolnie wpadłam w te zainteresowania – w zależności od pory roku jest to motocross, skuter wodny lub śnieżny.

Czego już dziś możemy życzyć Pani na kolejne lata działania, nie tylko w życiu zawodowym?

Przede wszystkim zdrowia, dla siebie i najbliższych – w końcu to jest najważniejsze (uśmiech).

Rozmawiała: Monika Mańka