Pomaganie ma sens – wywiadu udzielił dr n. wet. Piotr Wilkołek

Dr n. wet. Piotr Wilkołek rozpoczął pracę zawodową w 1999 r. Od tego momentu pracuje w Zakładzie Diagnostyki Klinicznej i Dermatologii Weterynaryjnej w Katedrze i Klinice Chorób Wewnętrznych Zwierząt na Wydziale Medycyny Weterynaryjnej w Lublinie. Jego zainteresowania zawodowe obejmują dermatologię, immunologię kliniczną i endokrynologię zwierząt.

Wybrałem medycynę weterynaryjną, bo…

Uważałem, że pomaganie tym, którzy nie mogą dać sobie rady sami, ma głęboki sens. Cóż jest bardziej nieporadne i bezbronne jak zwierzę, które bez naszej pomocy nie przeżyje. A jeżeli z takiej działalności można uczynić źródło zarabiania na życie, to dwa najważniejsze cele pracy zostaną osiągnięte: satysfakcja i pieniądze.

Bycie lekarzem weterynarii oznacza dla mnie…

Analizowanie, podejmowanie decyzji i oczekiwanie wyznaczonych celów. Praca lekarza weterynarii to ciągłe rozwiązywanie bardzo trudnych zagadek medycznych, to zbieranie nowych informacji na temat chorób, leków, zachowań zwierząt, specyfiki ras. Można zapytać, czy w pracy lekarza w tej ciągłej analizie objawów i wyników badań jest aspekt miłości do zwierząt. Nie zastanawiałem się szczególnie nad tym. Jeżeli jednak wystarcza nam sił i cierpliwości do naszych pupili i ich właścicieli, to chyba iskra sympatii gdzieś się w nas żarzy. Widzę to również w pracy moich Koleżanek i Kolegów, którzy potrafią np. kilka dni i nocy z rzędu poświęcić jednemu pacjentowi; to mnie zachęca do pracy.

Moja zawodowa dewiza…

Skuteczność działania we współpracy. Dobrze przygotowany zespół ludzi czyni wielkie rzeczy, oczywiście nie tylko w weterynarii. W pojedynkę nikt jeszcze nie osiągnął żadnego celu. Więc jeśli mogę coś radzić młodym lekarzom, to wejść we współpracę z innymi, stworzyć dobre relacje i więzi pomiędzy sobą i postawić wspólny cel, a sukces będzie „murowany”. Nauczyłem się tego w Katedrze, w której pracuję, i wiem, że bez dobrej współpracy sam nie zrobiłbym nic. Miałem szczęście, bo spotkałem odpowiednich ludzi w odpowiednim czasie.

Mistrzowie zawodowi to…

I tu zawsze odpowiedź jest trudna, ponieważ moimi nauczycielami są wszyscy ludzie, z którymi pracuję w Klinice Uniwersytetu Przyrodniczego, ale i poza nią. Podobno mistrza ma się tylko jednego, ale w moim przypadku można wyliczyć przynajmniej kilkadziesiąt osób. Na pewno z dziedziny dermatologii pierwszymi mistrzami byli prof. Zbigniew Pomorski, który dzięki szerokim kontaktom zagranicznym udostępnił mi aktualną wiedzę, zapraszając na organizowane sympozja dermatologiczne najwybitniejszych wykładowców z całej Europy i Stanów Zjednoczonych, oraz dr hab. Iwona Taszkun, z którą stawiałem w gabinecie pierwsze kroki w pracy z pacjentami. Zawsze najbliższym współpracownikiem i człowiekiem, od którego wiele się nauczyłem, jest dr n. wet. Marcin Szczepanik. Niepodważalnymi autorytetami są prof. Danny Scott (Cornell Unversity), prof. Keith Today (University of Edinburgh), którzy wnieśli potężny wkład w rozwój dermatologii weterynaryjnej i stali się propagatorami wiedzy na ogromną skalę na całym świecie.

Moi pacjenci…

Nie wybierają się do mnie z własnego wyboru, chociaż mam trochę swoich „wielbicieli”, którzy bardzo chętnie biegną do gabinetu (śmiech). W większości są to zwierzęta towarzyszące, głównie psy i koty, ale również konie, gryzonie, czasami zwierzęta egzotyczne i ptaki. Bardzo lubię, gdy podczas wizyty, kiedy np. wypisuję receptę, podchodzą i trącają mnie nosem, abym zwrócił na nich uwagę i dał wyraz również sympatii dla nich. Większość procedur weterynaryjnych, które wykonuję, nie wymaga sedacji zwierzęcia, więc muszę być przebiegły i używać różnych „forteli”, aby osiągnąć swój cel, czyli zbadać i wyleczyć niezbyt mi przychylnego zwierzaka. Dogadanie się bez „farmakologii” zajmuję mi więc trochę czasu, zresztą tak jak jest to również wśród ludzi (śmiech).