Zabiegi profilaktyczne w obrębie jamy ustnej okiem technika weterynarii

Kiretaż i oczyszczenie przestrzeni poddziąsłowej mają ogromne znaczenie dla powodzenia zabiegu profilaktycznego, ponieważ to płytka nazębna poddziąsłowa wywołuje szereg zmian chorobowych w przyzębiu.

Ważne: główną przyczyną chorób przyzębia jest płytka bakteryjna (resztki jedzenia, składniki śliny, bakterie, martwe komórki), szczególnie ta, która występuje na linii połączenia szkliwno-cementowego (CEJ), a także ta w rowku dziąsłowym. Kamień nazębny jest tylko skutkiem braku higieny, zmineralizowaną, nieusuniętą płytką bakteryjną, podłożem do dalszego osadzania się bakteryjnego biofilmu (14).

Po usunięciu nad- i poddziąsłowych osadów należy oczyścić jamę ustną z resztek kamienia i płytki nazębnej. Do tego celu pomocna będzie trzyfunkcyjna strzykawka z delikatnym strumieniem wody lub aerozolu, lub środek antyseptyczny (0,2-proc. roztwór chlorheksydyny).

Aby sprawdzić skuteczność swoich zabiegów czyszczących, można zastosować erytrozynę lub światło ultrafioletowe, uwidaczniając pozostawione osady niewidoczne gołym okiem.

Należy pamiętać, że nawet najlepiej wykonany skaling powoduje minimalne uszkodzenia szkliwa. Jeśli pacjent zostanie wydany do domu bez odpowiedniego zabezpieczenia, płytka bakteryjna będzie miała łatwą możliwość ponownego osadzenia się na szorstkiej powierzchni. Dlatego wymaganą czynnością po skalingu jest polerowanie koron zębowych.

Polerowanie koron zębowych

Ta procedura jest także wykonywana przez technika. Polerowanie jest nieodłącznym elementem zabiegu, opóźnia ponowne przyleganie bakterii, ponieważ szorstkie powierzchnie sprzyjają ich adhezji i kolonizacji (10). Korony zębów polerujemy w celu wygładzenia powierzchni szkliwa oraz pozbycia się resztek osadów. Do polerowania stosuje się różne rodzaje końcówek wygładzających, m.in.: gumowe kubki, szczoteczki z naturalnego włosia współpracujące z turbiną wolnoobrotową. Używa się także pasków polerowniczych.

Przed przyłożeniem końcówki polerującej do zęba należy sprawdzić ustawienia mikrosilnika wolnoobrotowego, prędkość powinna być ustawiona na zakres 1000-2000 obr./min.

Jako środka polerowniczego i poślizgowego stosujemy pastę polerską o małej lub średniej ścieralności, unikamy past wysokościeralnych, które przy nieostrożnym stosowaniu mogą powodować uszkodzenie szkliwa. Polerujemy w kierunku od dziąsła do wierzchołka korony, starając się nie przenosić resztek osadu do kieszonki dziąsłowej.

Tutaj także pamiętamy, aby nie skupiać się za długo na jednej powierzchni, trzymamy się zasady do 5 sekund ciągłej pracy na jednego zęba. Dzięki temu unikniemy przegrzania miazgi zębowej. Po polerowaniu należy przepłukać jamę ustną roztworem antyseptycznym lub wodą, nie zapominając o kieszonkach dziąsłowych, w celu usunięcia resztek pasty i osadów.

Fluoryzacja

Ten zabieg jest przedmiotem dyskusji nad jego znaczeniem w stomatologii weterynaryjnej. Fluor działa bakteriobójczo, zwiększa mineralizację uzębienia, łagodzi nadwrażliwość zębiny. Jest to szczególnie ważna czynność u psów z osłabionym szkliwem i kotów ze skłonnością do resorpcji.

Odstępujemy od fluoryzacji, gdy w czasie zabiegu występuje obfite krwawienie (na przykład liczne ekstrakcje) – fluor może się przedostać w dużej ilości do krwiobiegu, powodując fluorozę (uogólnione zatrucie fluorem).

Fluoryzację wykonuje się przy pomocy pianki fluoryzującej (np. Foam), którą rozprowadza się równomiernie na zębach i pozostawia około 3 minut lub według zaleceń producenta.

Następnie wyciera się resztki pianki suchym gazikiem. Nie płuczemy, gdyż to usunie większość zastosowanego fluoru. Fluoryzację wykonuje się także przy pomocy specjalnego płynnego fluoru w ampułkach (np. Fluor Protector), wtedy preparat nakłada się specjalnym aplikatorem na każdy ząb z osobna i suszy się przy pomocy lekkiego strumienia powietrza, aby fluor mógł stworzyć barierę ochronną wokół zęba.