Zachowania związane z przyjmowaniem pokarmu a dieta

Zachowania związane z przyjmowaniem pokarmu a dieta z aktywnością człowieka. I zazwyczaj to, co dla nas – ludzi – jest zachowaniem niepożądanym, jest prawidłowe z punktu widzenia psa lub kota. Niemniej jednak część (np. anoreksja, apetyt spaczony, polifagia itp.) powinna podlegać dietetycznej i behawioralnej terapii.

Pies i kot należą do wspólnej grupy zwierząt mięsożernych (łac. Carnivora), ale dwóch różnych podrodzin: psowatych (łac. Canoidea) oraz kotowatych (łac. Feloidea). Pod względem żywieniowym mamy do czynienia ze zróżnicowanymi typami: zwierzętami względnie mięsożernymi (psy) oraz bezwzględnie mięsożernymi (kot). Zachowania związane z przyjmowaniem pokarmu są determinowane nie tyle typem żywieniowym, co pochodzeniem i nawykami przodków: wilka i kota nubijskiego, a także odpowiednio modyfikowane aktywnością człowieka (stylem życia, nawykami żywieniowymi, własnymi przeświadczeniami itp.) (1, 8).

Pies, jako zwierzę stadne, jest przyzwyczajony do „działania” i jedzenia w grupie. Zgodnie z ustaloną hierarchią psy mają zdolność do kontrolowania przyjmowania pokarmu podczas konsumpcji w grupie, niezależnie od poczucia głodu (5, 11). Pies odziedziczył również po swoim przodku – wilku – możliwość zjedzenia jednorazowo posiłku o znacznej objętości, co w połączeniu z łapczywym jedzeniem, sprzyjającym połykaniu powietrza, znacząco zwiększa ryzyko rozszerzenia i skrętu żołądka, szczególnie u ras predysponowanych (5, 11).

„Dobry apetyt” oraz brak wybredności to domena większości psów ras średnich, co przy braku limitacji dziennej dawki pokarmowej prowadzi w krótkim czasie do nadwagi i otyłości. Zaburzenie „rutyny” (stała pora, dawka i miejsce) przyjmowania pokarmu, częste zmiany karmy oraz stres mogą spowodować eskalację niepożądanych zachowań podczas karmienia, co może powodować dalsze zaburzenia behawioralne (agresja, lękliwość) lub określoną chorobę (np. przewodu pokarmowego, nadwagę, otyłość, kacheksję) oraz wymagać zastosowania adekwatnej diety.